De Grote Remco Campertshow

Zap In ‘Een ode aan Remco Campert’ krijgt de kijker de registratie van een boekpresentatie te zien. Een literaire show zoals je die zelden ziet op televisie.

Remco Campert in Een ode aan Remco Campert.

Schrijver Remco Campert hoopt komende zondag negentig jaar te worden. Eigenlijk weet ik niet zeker of hij dat hoopt - een heleboel andere mensen vermoedelijk wel. Zondagavond werd hij in ieder geval in het zonnetje gezet in Een ode aan Remco Campert (NPO 2); een literaire show zoals je die zelden ziet op televisie.

Het programma is een registratie van een avond in de Kleine Komedie te Amsterdam, herfst 2018, waarop de biografie van Campert werd gepresenteerd. De toespraken, liedjes en voordrachten worden, voor zover waar te nemen, integraal uitgezonden. Dat is lovenswaardig. Een mooie avond, de grote liefde voor Campert komt over. Bevriende collega’s Kees van Kooten en Jan Mulder houden levendige, persoonlijke lofzangen. Zangeres Giovanca en Frans van Deursen zingen getoonzette gedichten. Dit alles begeleid door de verkoelende jazz van Benjamin Herman.

De broze dichter draagt zelf ‘Licht van mijn leven’ (2014) voor, vanaf een enorm vel papier: „nu zoveel jaren later/ loop ik nog even door de straten/ van datzelfde Amsterdam, tot/ in een knipperend ogenblik/ het leven me loslaten zal.”

Campert is geliefd, vooral dankzij zijn humoristische columns. Of misschien wel nog meer door zijn aangename speels wijze uitstraling. „Hij is de neder-zen toegedaan. Hij heeft er iets op gevonden”, zegt Van Kooten. De dichter, schrijver en columnist is inmiddels beroemder dan zijn ironisch-weemoedige werk. Maar dat gebeurt nu eenmaal als je heel oud wordt – meer geprezen dan gelezen. In het naleven kan er dan nog een heropleving komen, en soms onsterfelijkheid.

Waarom zien we dit soort programma’s over schrijvers nog zo weinig? Dat is een relevante vraag nu het enige literaire programma dat de publieke omroep heeft, VPRO Boeken, eind dit jaar wordt geschrapt. En dat programma zat al treurig weggestopt op zondagochtend, tien voor half twaalf. Daar komt een nieuwe cultuurshow op zaterdagavond voor in de plaats, met Nadia Moussaid. Dat is zonder meer iets om naar uit te kijken, maar een literair programma wordt het niet. Schrijvers mogen alleen op tv als ze in de sandwich gaan liggen met lichtere kost. Ze mogen overal over meepraten, maar niet te veel over hun boek. Dat zie je ook bij de praatprogramma’s als De Wereld Draait Door, Pauw en Jinek.

Een vaak gehoord antwoord is dat boeken zich niet lenen voor goede televisie. Als we naar deze Grote Remco Campertshow kijken, is daar iets voor te zeggen. Als je Campert slechts oppervlakkig kent, dan krijg je weinig handvatten. Met gestreamde tekst wordt hier een daar wat Wikipedia-informatie gegeven, zoals een lange lijst boektitels en literaire prijzen. Niet elegant, en het helpt de nieuwe lezers niet.

Een vaak gehoorde tegenwerping is: Adriaan van Dis. Die bewees dat je wél enerverende, soms zelfs historische televisie kunt maken met schrijvers. In de jaren tachtig presenteerde hij acht keer per jaar een talkshow met schrijvers, nu doet hij dat nog één keer per jaar, in de Boekenweek. Maar waarom is er nooit gezocht naar een serieuze opvolger van Adriaan van Dis? VPRO Boeken doet ongeveer hetzelfde als wat Van Dis doet: praten met bekende schrijver, afgewisseld met de introductie van nieuwe en buitenlandse schrijvers. Maar dat gebeurt altijd met veel respect. Van Dis was meer een vlerk, die de gasten kon uitdagen door te flirten, plaagstoten uit te delen, of soms gewoon aan te vallen, waardoor je het gevoel had naar een goed gevecht te kijken, tussen twee gelijken.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.