Recensie

Recensie Muziek

Wonderfeel 2019: meer dan een idyllische muziekdroom

Wonderfeel Op landgoed Schaep en Burgh vond dit weekend Wonderfeel plaats, het Lowlands van de klassieke muziek. Met onder meer de première van de solovoorstelling van Diamanda Dramm: net een funky cherubijntje dat net uit de vioolhemel was gevallen.

Publiek tijdens Wonderfeel 2019. Foppe Schut
Publiek tijdens Wonderfeel 2019. Foppe Schut

Wie geen plekje onder een tentzeil heeft weten te bemachtigen, zit te bakken in de juli-zon. Hindert niet. Met een intense uitvoering van de Vivaldi-aria Sposa son disprezzata bezorgen mezzosopraan Barbara Kozelj en pianist Thomas Beijer je de rillingen. Een vogel kwettert. Een windvlaag ruist door de bomen. Een kleuter heeft een driftbui, maar vergeet op slag zijn woede als sopraan Judith van Wanroij een prachtig gezongen ‘Lied aan de maan’ (uit Dvoráks Rusalka) aanheft.

Schaep en Burgh heet het ‘s-Gravelandse landgoed, niet ver van Hilversum. Dit weekend vond er de lustrum-editie plaats van Wonderfeel, zeg het Lowlands van de klassieke muziek. Onder bomen, in weides en over wandelpaden slenteren in drie dagen ruim negenduizend man van concert naar concert, zo’n 130 in totaal. Veel zomers uitgedoste vijftigers en zestigers – eigen kampeerstoeltje onder handbereik. Maar ook veel jonge gezinnen met ravottend kroost.

De pittoreske locatie mag er zijn, maar tot de sterkste Wonderfeel-troeven hoort zeker ook de programmering. Divers is een understatement. Zeven podia met elk een eigen signatuur bieden voor ieder wat wils.

Zo zit je in de White Label-tent te luisteren naar het Kaja Draksler Octet, een krankzinnige mix van vocale baroklijnen, freejazz impro’s en folkmelodieën. Een half uur later sta je bij De Avond van de Liefde, gepresenteerd door Floris Kortie. De nadrukkelijke gezelligheid is een tikje popie jopie en de improvisaties van ensemble Caravan zijn niet overal even to the point. Maar er komen ook pareltjes voorbij: een rake Brel-tribute door de Belg Filip Jordens, of een zwoel Arabisch liefdeslied door ud-speler Jawa Manla.

Ritmische spreeuwenvlucht

Eigenlijk had het een uitvoering middenin het bos moeten worden, maar vanwege pittige plensbuien week Slagwerk Den Haag op het laatste moment uit naar de Ongehoord-tent. Pleiades, een werk waarvoor de Griekse avant-garde-componist Iannis Xenakis een eigen kwarttoonvibrafoon ontwierp, klonk er niet minder om. In wervelende klankwolken volgen de zes percussionisten dikwijls hun eigen tempo, om op strategische momenten plotseling weer samen te vallen. Een ritmische spreeuwenvlucht.

Wonderfeel 2019 is ook: kamermuzikaal precisiewerk in Rachmaninovs Cellosonate door cellist Ella van Poucke en pianist Caspar Vos; een experimentele kruising tussen ensemblestuk en Wii-videogame door het Vlaamse Nadar en hun met sensoren behangen dirigent. Of werk van wijlen Misha Mengelberg door een ontketend The Quartet NL. Stomende solo’s van Benjamin Herman (sax) en Peter Beets (piano), ritmisch voortgestuwd door bassist Ernst Glerum en slagwerker Han Bennink. Liggend op zijn rug, benen in de lucht, liet de Nederlandse improvisatielegende horen dat er ook swing zit in een podiumvloer of plastic zak.

Ook lekker: languit in het gras met een broodje Karma Shoarma – hoe langzaam geroosterde knolselderij lamsvlees totaal overbodig maakt. De vegetarische hap (een van de vele opties) past naadloos in de groene wind die sinds twee jaar over het Wonderfeel-terrein waait. De crew eet vleesloos, aggregaten draaien op biodiesel en het biologisch afbreekbare wegwerpservies wordt door een composteermachine verwerkt tot vruchtbare potgrond. Het leverde het festival onlangs twee uit vier sterren op van het Engelse keurmerk A Greener Festival.

Diamanda Dramm over Subverse:

Vioolhemel

Dat Wonderfeel meer wil zijn dan een zomaar idyllische muziekdroom in de buitenlucht, blijkt ook uit een initiatief als de Keep an Eye Productieprijs die vorig jaar in het leven werd geroepen. Winnaar Diamanda Dramm (viool) kreeg de ruimte om een eigen productie te maken en gaf zaterdag de première van haar solovoorstelling Subverse.

Met felrood oogpotlood, gemillimeterd haar en een hallucinant kostuum van Maison the Faux had Dramm nog het meest weg van een funky cherubijntje dat net uit de vioolhemel was gevallen. Serene barokviolinistiek met een synthbasje uit een orgelpedaal. Loepzuiver gezongen songs op geplukte snaren. Pakkende spoken word voordracht. In een opengewerkt spiegeldecor van Ascon de Nijs liet Dramm horen waarom ze een van de spannendste performers van dit moment is.