Opinie

Geen fanfare

Hugo Camps

De maakbaarheid van de mens schiet niet op, maar de maakbaarheid van de renner lijkt quasi voltooid. Meer bepaald de tijdrijder, die tegenwoordig blinkt als boenwas, ver van snot en ongemak. Grote favoriet voor de tijdrit in Pau was een meneertje: veldrijder Wout van Aert van Jumbo-Visma. Nooit geteisterd, altijd gesoigneerd. De oude chronokoning Tony Martin orakelde dat Van Aert de tijdrit zou winnen. Hij noemde Wout een betere renner dan Peter Sagan. Gedoodverfde Tourwinnaar Geraint Tomas ging met hem mee. „Wout heeft veruit de meeste fond.”

Misschien was het daarom dat wereldkampioen Rohan Dennis een dag voor de confrontatie met Van Aert als een dief in de nacht uit de Tour verdween. Abandon, en niemand wist waarom, ook de ploegleiding niet. Frustratie over de tijdritfiets en de outfit werd gesuggereerd, maar dat is een excuus van het kaliber: te weinig balletjes in de soep. Een Australische bonk als Dennis gaat zelfs voor Badr Hari niet uit de weg.

De coming out van Van Aert als tijdrijder vond plaats in de Dauphiné. Hij won. Hoe was het mogelijk, een crosser die een tijdrit onder de grote jongens wint? Er sprak evenveel dedain als verwondering uit. De renner zelf gaf weinig uitleg en schakelde voor wijsheid door naar het hoofd performance van team Jumbo-Visma, Mathieu Heijboer.

De techneut is maanden aan de slag gegaan met het embryo van een verborgen specialist. In stilte en anonimiteit. Nu spreekt Heijboer wel en refereert aan het enorm hoog vermogen trappen gedurende een lange tijd van Van Aert. Crossers rijden in een veldrit een uur in het rood en op dat gegeven heeft Heijboer de transformatie van Van Aert geënt. Eerst werd hij op de piste in Alkmaar op een tijdritfiets gezet. Er werden negen posities getest. De gecorrigeerde zit betaalde zich uit in de Dauphiné. Met overmacht won hij de tijdrit. Een eerste aanwijzing dat Van Aert in deze discipline de absolute wereldtop zou halen. Sindsdien werden zijn wattages een obsessie voor de tegenstand.

De Belgen reden tot nu toe een knappe Tour. Met ritwinst voor Dylan Teuns, Thomas De Gendt en Van Aert. Het halve land was gemobiliseerd om de triomftocht van Wout van Aert mee te maken in de individuele tijdrit van 27,2 km. In het straatbeeld verschenen weer transistorradio’s, in handelszaken en op kantoren werd geanimeerd televisie gekeken door personeel en klanten. Iedereen bestraald door warmtegolven voor grote Wout.

In het slot van de tijdrit ging er een schreeuw door het land. Van Aert bleef haken achter een dranghek en stuikte ten gronde.

Einde Tour, einde droom. De gevierde renner werd met een diepe vleeswond afgevoerd door een ambulance. De fanfare moet deze zondag niet meer uitrukken voor de nationale feestdag.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.