Recensie

Recensie Muziek

Vijf stokoude ‘Blind Boys’ en een Malinees echtpaar (ook blind) brengen het Concertgebouw in extase

Recensie De legendarische Blind Boys of Alabama touren samen met het eveneens blinde liefdeskoppel Amadou en Mariam uit Mali. De combinatie van afropop en gospel is onweerstaanbaar, mensen dansten in de gangpaden en op de balkons.

De Blind Boys of Alabama en Amadou and Mariam in het Concertgebouw in Amsterdam.
De Blind Boys of Alabama en Amadou and Mariam in het Concertgebouw in Amsterdam. Foto Govert Driessen

De vijf oude mannen in rode colberts aan de ene kant van het podium kennen elkaar van een blindeninstituut in Alabama. Het in zilverblauw geklede echtpaar aan de andere kant werd verliefd in een blindeninstituut in Bamako, de hoofdstad van Mali. De vijf heren zingen klassieke gospel met veel soul en blues, het echtpaar speelt West-Afrikaanse afropop met veel soul en blues. Samen brengen ze Het Concertgebouw in extase.

Als de Blind Boys of Alabama de avond aftrappen is het muzikaal nog wat rommelig. Ze oogsten vooral applaus door het voorzichtige geschuifel dat al zingend overgaat in dans. Bij het derde nummer zijn de stemmen los, het vraag-antwoordspel van de wisselende leadzang en koorstemmen vormt een warm gospelbad. De op het oog jongste Blind Boy, nog altijd flink op leeftijd, is een vurige bluesgitarist. De 87-jarige frontman, Jimmy Carter, is de enige ‘original’ van de in 1939 opgerichte Blind Boys. Hij houdt het voorlopig vooral bij praten.

De sfeer verandert vrijwel direct van welwillend naar licht euforisch als het fameuze echtpaar Amadou en Mariam naast de Blind Boys komt geschuifeld. Mariam zingt op wisselende hoogten in Bambara, de taal van Mali, soms wat Frans en Engels. Amadou speelt meesterlijke solo’s en aanstekelijk vloeiende gitaarriffs. De Blind Boys ondersteunen met zang, maar verdwijnen na één nummer van het podium.

De bluesy afropop van de Malinezen met de versimpelde drumbeat is onweerstaanbaar. Al snel danst vrijwel het gehele uitverkochte Concertgebouw voor de stoeltjes, in de gangpaden, voor het podium, achter het podium en op de balkons waarop zo deftig de namen van componisten als Debussy, Ravel en Tsjaikovski staan geschreven. Het liefdeskoppel heeft het publiek in een muzikale omhelzing en laat niet los.

Wanneer de Blind Boys terugkomen volgt het hoogtepunt. Carter vertolkt zijn versie van Tom Waits’ Way Down in the Hole dat werd gebruikt in de hitserie The Wire, maar nu met inbreng van Amadou en Mariam. Magisch hoe dat werkt. Het eindigt met een gepassioneerde schreeuwsolo van Carter. De titel van hun nieuwste gezamenlijke werk, Two Cultures, Just One Beat, vat exact samen wat er gebeurde deze avond.