Opinie

Verliezen als de beste

Carolina Trujillo

Afgelopen week was mijn vader in het land. Hij logeerde bij mij, dus toen ik in het weekend tennis keek, keek hij mee. Omdat hij geen Nederlands spreekt, zou ik zoveel mogelijk vertalen. Tennis bleek ideaal vermaak: de commentatoren spraken langzaam en weinig. Serena Williams en Simona Halep stonden in de belijnde rechthoek en sloegen de bal heen en weer over het net. Wij probeerden uit hun handelingen de regels van het tennis op te maken. Dat dit niet helemaal lekker ging, wisten we steeds als een van de speelsters niet liep voor een bal die wat ons betrof prachtig was.

In mijn telefoon zat een vriendin ook naar Wimbledon te kijken.

„Hoeveel sets zitten er dan in een game?” typte ik.

„Het is andersom”, antwoordde ze.

„Is het Dingetje?” vroeg mijn vader.

„Ik kijk met mijn vader”, schreef ik.

„Doe hem de groeten”, zei ze. Ik deed wat ze vroeg terwijl op het tennisveld de snelle Halep een klein wonder had verricht, wij konden dat alleen afleiden aan de unanieme oeh’s van het ook niet al te spraakzame publiek.

„Stuur haar kusjes”, zei mijn vader.

„Kusjes staat in Nederland raar, ik doe wel groeten”, zei ik.

„Nee, nee, kusjes”, zei hij.

Ik stuurde groeten.

De regels van een sport proberen te begrijpen door ernaar te kijken, lijkt op binnenkomen in een vreemde cultuur. Als niemand het je vertelt, kom je niet te weten dat die twee vakken aan de zijkant alleen meedoen bij dubbelspel. Als niemand je laat zien wat kroos is, loop je geheid in een sloot en als niemand je leert hoe je mate-thee drinkt, doe je het in zeven tegelijk. Ik zag mijn vader afgaan in Nederland zoals hij mij zag blunderen in ons land van herkomst. Een vreemde cultuur betreden is niet zoals ik beweerde, de regels leren door te kijken, het is dat doen door de partij te spelen.

Simona Halep versloeg Serena Williams, dat begreep ik niet uit het spel maar uit de woorden die ze na afloop spraken toen ze zich bij de MC moesten melden die een microfoon had waardoor ze versterkt voor het hele publiek te horen waren. Serena zei dat Simona het dak eraf had gespeeld en dat ze er zelf als een hert in koplampen bij had gestaan. „Als een speler zo waanzinnig speelt moet je je hoed afnemen en je hoofd buigen”, zei ze en ze feliciteerde Halep voor haar harde werk. Even later stond Halep bij de microfoon. Haar werd gevraagd of ze ooit een betere match dan deze had gespeeld. „Nooit”, antwoordde ze resoluut. Het publiek lachte. Halep keek naar Williams en dankte haar voor de inspiratie. Serena boog haar hoofd.

Nooit had ik twee mensen met zoveel stijl zien winnen en verliezen. Als het straks mijn beurt is om aan de andere kant van het net te blunderen en mijn vader lacht omdat ik erbij sta als een hert in koplampen, zal ik het hoofd buigen, glimlachen en hem danken voor de inspiratie.

Carolina Trujillo is schrijfster.