Met de auto op vakantie: stress of gezelligheid?

Het glas is... kijkt met een gekleurde bril naar de vakantie. Fantastisch of vreselijk? Vandaag: onderweg
Kinderen en een hoop bagage achterin de auto, op weg naar Zuid-Frankrijk
Kinderen en een hoop bagage achterin de auto, op weg naar Zuid-Frankrijk Foto: Walter Herfst/Hollandse Hoogte

Half leeg

Na een paar dagen inpakstress is het zover. Vandaag vertrek je met het hele gezin naar Italië: twee uur later dan gepland, dus je bent nu al gestrest.

Het plan was om via Duitsland rijden, maar op de A2 wil manlief opeens via Parijs, omdat dat sneller is volgens Google Maps. Uiteindelijk geef je toe, stom natuurlijk: de Périférique staat muurvast vanwege een ongeluk. Je zei het toch!

De irritaties lopen op. De kinderen jengelen, de airco staat te hard en de muziek staat te zacht. Waarom rijdt die eikel van een vent van je hier 100, terwijl er duidelijk op dat bord staat dat je 90 mag? Die bon betaalt-ie maar lekker zelf.

De auto lijkt intussen een rijdende vuilnisbak: kruimels op je stoel, plakkerige ijspapiertjes, bananenschillen… en waar komt die geur vandaan?

Als de kinderen honger krijgen, zijn de broodjes zompig, dus die moeten ze niet meer. Dan stelt die lul in de stoel naast je voor om van de weg af te gaan en ‘gezellig’ iets te eten in een dorpje. Alsof het nu opeens gezellig gaat worden. Dan nog liever een portie slappe friet van het tankstation.

Jij bent aan de beurt om te rijden. Die idioot waar je in een vlaag van verstandsverbijstering mee getrouwd bent bemoeit zich continu met je rijstijl. Alsof je niet weet wanneer je moet schakelen. En ja: je had die auto op de rechterrijstrook al lang gezien.

Het wordt donker. Tijd om een camping te zoeken. Als na de zoveelste ruzie de tent eindelijk staat, en je op het keiharde matrasje ligt, denk je aan je werk. Waarom heb je eigenlijk vakantie genomen?

Half vol

De voorpret was al genieten, maar nu is het eindelijk zover. Vandaag vertrek je met het hele gezin naar Italië: op het gemakje, het is ten slotte vakantie!

Het plan was om via Duitsland te rijden, maar de route via Parijs is volgens Google Maps ondanks drukte op de Périférique, veel sneller. Superhandig, die live info. Je kunt je bijna niet meer voorstellen hoe mensen dat vroeger zónder deden.

In de auto hangt een typisch vakantiesfeertje. De kinderen doen spelletjes op de achterbank en de radio staat aan. Buiten zindert de hitte op het asfalt, maar binnen is het koel. Je schatje rijdt doortastend, dus het schiet op.

De auto lijkt een soort rijdende voorraadkast: er zijn broodjes, toastjes, koekjes, snoep en fruit. Lekker snacken dus!

Als het tijd is om echt te eten, besluiten jullie jezelf eens lekker te verwennen. Jullie gaan van de weg af, om gezellig iets te eten in een dorpje. Dat is het ultieme vakantiegevoel: op avontuur in de omgeving, en dan per ongeluk op een lokaal eethuisje stuiten waar nog traditioneel gekookt wordt.

Jij bent aan de beurt om te rijden. Hoe zat het ook alweer? Je moest terugschakelen om af te remmen op de motor, als je de helling af gaat, toch? Gelukkig heeft je liefje het geduld om alles aan je uit te leggen. Een extra paar ogen op de drukke weg is altijd fijn.

Het wordt donker. Tijd om een camping te zoeken. Als de tent staat, en je rozig van alle indrukken in je slaapzak ligt, voel je je perfect gelukkig. Dit is vrijheid. Waarom heb je eigenlijk niet eerder vakantie genomen?