Opinie

Is er iets mooiers dan Beyoncé?

Joyce Roodnat Beyoncé! In een dichtbundel! Joyce Roodnat bestelt direct een exemplaar als ze iemand de bundel ‘There Are More Beautiful Things Than Beyoncé’ ziet lezen.

Joyce Roodnat

In het café leest een man zo aandachtig in een dichtbundel dat het opvalt. Als hij het boekje heeft neergelegd om naar de wc te gaan, fotografeer ik gauw de kaft. Zilveren letters op zwart: There Are More Beautiful Things Than Beyoncé. Beyoncé! In een dichtbundel! Beyoncé Knowles is een fenomeen. Miljoenen aanbidden haar en ze is goed in alles wat ze doet. In songs schrijven, optreden, zingen, dansen, eruit zien. In rolmodel zijn, zwarte activist zijn, feministisch zijn (popconcerten zijn ‘nou eenmaal’ iets voor mannen-met-gitaar? Dat had je gedacht. Haar geweldige band bestaat uit tien vrouwen). Bekijk de video van haar song ‘Formation’ en je ziet een samenvatting van het ‘iets’ dat Beyoncé is.

De kaft van There Are More Beautiful Things Than Beyoncé Foto Erik van Zuylen

Geweldige titel, trouwens. Hij betekent ‘Er zijn mooiere dingen dan Beyoncé’, maar ook ‘Er is meer moois op de wereld dan [alleen] Beyoncé’. Er doorheen proef ik: wat kan er in vredesnaam zo mooi zijn als Beyoncé? (Niet ‘wie’, dat staat er uitdrukkelijk niet.)

In de kunsten ga ik niets uit de weg. Ik bestel ter plekke de bundel. Het duurt even voor hij arriveert, maar dan lees ik hem. En word weggeblazen door Morgan Parker. Ze is een beat poet, ze is een woordschilder, ze is een hardrocktaalcomponist. In bedrieglijk dagelijkse woorden formuleert ze haar ‘zielsmuziek’, zoals onze eigen beat poet avant la lettre Henriette Ronald Holst dat noemde.

Parkers strofes zijn zogenaamd zoetjes: Good morning how may I / offend you in this cracked / open Sabbath Dear God (uit ‘The gospel of Jesus’s Wife’). En woedend: dyke ugly bitch sex Mamma NeNe Leakes (uit ‘13 Ways of Looking at a Black Girl’). Soms onmiskenbaar: Summertime and the living is / extraordinary difficult… (‘The Book of Negroes’). Laconiek: This is where I hang my hat / and kiss myself hello (‘So What’). Geil: My second coming: split / screen, clouds like orchid / bulbs in the throat (‘Slouching Toward Beyoncé’).

Beyoncé dwarrelt door de bundel als een soort verschijning, een visioen dat haar leven op scherp zet. Parker bewondert haar (your name / baby’s first words…), spiegelt zich aan haar, wijst haar af, ziet haar treurnis. En uiteindelijk, in het gedicht ‘Please Wait. (There Are More Beautiful Things Than Beyoncé)’, ontmaskert ze haar.

Nou? Wat is er mooier? Parker somt dingen op die heel gewoon zijn: …self-awareness, / Leftover mascara in clumps, recognizing a pattern. En: Lavender, education, becoming other people, / the fucking sky. Het gedicht komt hard aan. Alles lag altijd al voor het grijpen voor een leven no longer defined by Beyoncé. En afscheid is noodzakelijk.

Snap ik. Maar we hoeven Beyoncé toch niet helemaal weg te doen? Die houden we achter de hand. Voor de zekerheid.