Brieven

Brieven NRC Handelsblad 17/7/2019

Renovatie Binnenhof

Waarom een architect?

Dat de renovatie van het Binnenhof tot staatsgeheim is verklaard (Vernieuwing Binnenhof verdraagt geen geheimhouding, 13/7), maakt elke discussie over de renovatie of verbouwing (wat is het eigenlijk?), onmogelijk. Het lijkt te gaan om een ingrijpende opknapbeurt, zonder grote verbouwingen of uitbreidingen. Dat maakt het inschakelen van een architect, zeker één die niet betrokken was bij de uitbreiding, suspect. Rem Koolhaas c.s. lijken me niet de juiste mensen om een klein rolletje hierbij te spelen, maar willen waarschijnlijk het OMA-stempel op het resultaat drukken. Dat lijkt me een recept voor financiële en trouwens ook technische problemen. Denk maar aan de lekke Kunsthal. De schrijver van het artikel, Adri Duivesteijn, laat zien waaraan het schort bij dit project: er is geen projecteigenaar en tot nu toe kennelijk ook geen verantwoordelijke projectleider. Die laatste kan trouwens alleen functioneren als er ook een eigenaar is en dat is dan degene die beslissingen neemt en de middelen ter beschikking stelt. Maar dat basisconcept van projectbeheer lijkt in Den Haag volkomen onbekend. Burgers, houd uw portemonnee maar gereed, dit wordt een kostbare grap.

Vrouwensport (1)

Welke gelijkheid?

Bij Wimbledon zagen we twee saaie halve finales bij de dames. Dat kan gebeuren, ook bij de heren. Onbegrijpelijk is dat de dames best of three sets spelen en de heren best of five sets, terwijl ze gelijk beloond worden. Voor aanzienlijk minder werk. In iedere andere sport, en in het bedrijfsleven, volgen dames dezelfde regels als heren. Waarom in tennis niet? En waarom horen we de feministen hier niet over?

Vrouwensport (2)

Vrouwen al vergeten?

Het was een mooi sprookje, het WK vrouwenvoetbal. Enkele heerlijke zomerweken eiste een vrouwensport de hoofdrol op in de Nederlandse media. De camera’s waren gericht op de vrouwelijke voetballers, het woord was aan de vrouwelijke voetbalcommentatoren, en we lieten ons leiden door de wijsheid van een vrouwelijke voetbalcoach. Zelfs talloze mannen lieten zich erdoor meeslepen, ongelofelijk. Maar goed, aan alle mooie dingen komt een eind. Intussen staan de camera’s naar lege Franse wegen te turen waar uur na uur niets vermeldenswaardigs gebeurt, terwijl vlak over de Franse grens, in Italië, de Nederlandse vrouwen (Marianne Vos!) ritzege na ritzege binnenslepen bij de Giro Rosa, en Annemiek Van Vleuten de roze trui wint. De liefhebber die er beeld van wil zien, moet wachten tot vlak voor middernacht, als hem in vijf minuten een shot van de wedstrijd en hooguit twee korte interviews met de wielrensters worden getoond. De rest van de overvloedige zendtijd is voor de mannen. O ja, NRC komt ook niet verder dan wat obligate nieuwsberichten. Het was een mooi sprookje.

Discriminatie politie

Stop met afrekencultuur

De politie komt soms handen tekort om in een veranderde en verruwde samenleving zijn werk te doen. Terwijl ze vaak de middelen niet hebben en de rechter niet altijd aan hun kant vinden. En toch doen ze het. Dat er soms onderling ongenuanceerd word gesproken over bepaalde groepen is niet meer dan logisch en geheel begrijpelijk. De agent op de straat krijgt enorm veel voor zijn kiezen, laten we dus niet het verheven belerende vingertje opsteken. De maatschappij is ontzettend snel veranderd en de politie is niet snel genoeg mee veranderd. Dat kan. Vanuit dat oogpunt moet er gekeken worden en niet vanuit een afrekencultuur.

Correcties/aanvullingen

DNA-afgifte

Door een redactionele ingreep is in de brief Het OM heeft al bevoegdheden (15/7, p. 18) „misdrijven waarop een celstraf van minimaal vier jaar staat” komen te staan. Auteur mr. Peter Plasman schreef echter: misdrijven waarop een maximum celstraf staat van vier jaar of meer.