Recensie

Recensie Film

Schilderijen stelen als therapie

Animatie De originele animatiestijl van regisseur Milorad Krstic maakt van zijn hommage aan de kunst- en filmgeschiedenis een wervelende debuutfilm.

Kubisme en verwijzingen naar film- en kunstgeschiedenis in ‘Ruben Brandt, Collector’.
Kubisme en verwijzingen naar film- en kunstgeschiedenis in ‘Ruben Brandt, Collector’.

Psychoanalyticus Ruben Brandt wordt geplaagd door nachtmerries waarin hij aangevallen wordt door figuren uit beroemde schilderijen zoals Hoppers Nighthawks of Manets Olympia. In zijn praktijk behandelt hij onder meer kleptomane Mimi, die de waaier van Cleopatra uit het Louvre stal. Samen met een paar andere kunstdieven die onder zijn behandeling staan, besluiten ze als therapie de dertien schilderijen te stelen die Brandt achtervolgen. Net als Brandt worden de overige hoofdpersonen ook geplaagd door jeugdtrauma’s die Brandt met zijn kunsttherapie hoopt op te lossen.

Joyce Roodnat zag ‘Ruben Brandt’ op het Imagine Film Festival, en vond hem geweldig

De originele animatiestijl van regisseur Milorad Krstic houdt alles coherent, waarbij vooral het kubisme opvalt: personages met drie ogen of twee hoofden. Ook de schilderijen kregen die behandeling, waardoor de Venus uit Botticelli’s Geboorte van Venus opeens kubistisch is. Picasso was duidelijk een inspiratiebron, evenals het surrealisme en Dada – in een scène rijden personages langs nachtclub Cabaret Voltaire, de geboorteplek van Dada.

Ruben Brandt, Collector, de fraai geanimeerde, wervelende debuutfilm van Krstic, is zowel een hommage aan de kunst- als de filmgeschiedenis. Naast bewerkingen van de dertien schilderijen verwijst Krstic in zijn „audiovisuele symfonie” naar ruim vijftig andere kunstwerken en legio films. Het verhaal combineert Freud met film noir. En dat sommige personages afspreken in de Koude Oorlog-bar is geen toeval.