Moeder en zoon over ‘The Lion King’: risicoloze remake – maar ik ga wel

The Lion King Filmrecensent Dana Linssen en haar 26-jarige zoon David Hofland hebben verschillende herinneringen aan de originele ‘Lion King’-film uit 1994. Een tweegesprek.

Simba en zijn oom Scar in The Lion King (2019).
Simba en zijn oom Scar in The Lion King (2019).

De fotorealistische versie van Disneys animatieklassieker The Lion King uit 1994 is met recht de koning der remakes. Het jeugdsentiment van een generatie gereanimeerd. Een fenomenaal technologisch hoogstandje. Elke snorhaar trilt in de savannewind. Maar de leeuwen van regisseur Jon Favreau lijken regelrecht weggelopen uit de ‘uncanny valley’ van het dierenrijk: griezelig echt. Hoe is het om een filmherinnering op die manier tot leven te zien komen?

Moeder en zoon Linssen en Hofland hebben heel verschillende herinneringen aan het origineel. De dvd is bij hen thuis grijsgedraaid. Voor de één was het de film om bij mee te zingen, huiswerk te maken en elke keer nieuwe levenslessen uit op te doen. De ander moet opbiechten dat ze hem tot voor kort nooit in z’n geheel heeft gezien en vooral als ideale kinderoppas beschouwde: „Ik dacht, het is een Hamlet-remake, dus dat zit wel goed.”

David Hofland: „Ik heb The Lion King zo vaak gezien, dat het lijkt alsof hij er altijd al was. Wat me vooral is bijgebleven zijn de liedjes, schaterlachen om komisch duo Timon en Pumbaa die de kleine Simba adopteren, en een groot gevoel van onrecht. Je weet dat Simba niet verantwoordelijk is voor de dood van zijn vader, en toch vlucht hij en voelt hij zich schuldig. Best heftige emoties voor een kind.”

Dana Linssen: „Toen we het origineel dit weekend voor het eerst samen bekeken viel me ook dat typische Disney-moralisme op: een coming-of-ageverhaal over een leeuwtje dat zijn plek in de kringloop van het leven moet accepteren. Heel veel plicht en fatalisme: het is eten of gegeten worden, en daar heb je maar weinig invloed op. Is dat eigenlijk wel een boodschap die aankomt bij kinderen?”

DH: „Ik denk het niet. Ik had natuurlijk dezelfde jeugdige onbezonnenheid als Simba. Uiteindelijk komt hij erachter dat ‘hakuna matata’, de mentaliteit van levensgenieters Timon en Pumbaa, niet de oplossing is. Pas als je hem vaker kijkt kun je er je eigen levenslessen uit halen. Het is niet zo dat ik bij de eerste keer dacht: ‘Oh, Hamlet’. Wat dat betreft is deze nieuwe versie versimpeld en doet-ie meer z’n best om dingen in de context van deze tijd te plaatsen met grapjes over body positivity en lokaal voedsel.

„De film is ook politiek minder tegenstrijdig: er zijn geen marcherende nazi-hyena’s, de zelfzuchtige levensinstelling van Timon en Pumbaa wordt stiekem een beetje meer ‘circle of life’, en er ligt veel nadruk op het feit dat goed leiderschap meer geven dan nemen is. Maar er was in 1994 al net zoveel kritiek op het semi-autoritaire wereldbeeld van de film als nu.”

Lees ook de recensie: Shakespeareaans sprookje ‘The Lion King’ ontroert opnieuw

DL: „Dat krijg je ervan als je het dierenrijk, en een impliciet concept van voedselketens en een natuurlijke hiërarchische orde gaat antropomorfiseren. Daar kom je niet uit. Voor mij is de film vooral een nieuwe mijlpaal van deepfake. Natuurlijk hebben dieren altijd gepraat en gezongen en complexe menselijke emoties gehad, zowel in animatiefilms als in fotografische. In deze Lion King zijn echt en nep niet meer van elkaar te onderscheiden.”

DH: „Alles is in de studio gemaakt, maar je hebt het gevoel dat je naar een natuurdocumentaire zit te kijken. Alleen klopt het biologisch niet. Hyena’s zijn niet echt natuurlijke vijanden van leeuwen, maar andersom. En natuurlijk toont Disney geen ballen: te preuts om de dieren geslachtsdelen te geven. Maar er zit wel bloed aan de snorharen van antagonist Scar. Omwille van het realisme is het ook grimmiger.”

Lees ook een achtergrondartikel over Disneys succesformule om van zijn films ook musicals te maken

DL: „Disney heeft alles uit de kast getrokken: politiek correcter, grotendeels zwarte stemmencast, ietsje feministischer. Ik kan me echt niet voorstellen dat mensen als Beyoncé en Donald Glover aan een film zouden meewerken die in hun ogen niet deugt. Glover maakte onder zijn rap-pseudoniem Childish Gambino eerder die geweldige clip ‘This Is America’, waarin hij de traditie van racisme en geweld in de VS blootlegt. Maar de film is wel gewatteerde, risicoloze ‘wokeness’ geworden.”

DH: „Dat is ook omdat het een mainstreamfilm is, de economische belangen en de angst om fans teleur te stellen zijn te groot. Daardoor gunt Disney zich geen enkele artistieke vrijheid. Maar weet je: toch ga ik vanavond weer met vrienden naar een nachtpremière. Want het is ook een warm bad. Al denk ik dat ik over vijf jaar eerder de tekenfilm nog een keer bekijk dan deze.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.