Recensie

Recensie Film

Grimmige beelden van Amerikanen die vaak over het hoofd worden gezien

Documentaire Roberto Minervini is een van de belangrijkste chroniqueurs van het leven in het Amerikaanse zuiden: hij richt zijn camera op mensen aan de rand van de maatschappij.

Still uit What You Gonna Do When the World’s on Fire?
Still uit What You Gonna Do When the World’s on Fire?

Italiaan Roberto Minervini werd filmmaker dankzij 9/11. Het kantoor waar hij als pas in de Verenigde Staten aangekomen IT’er werkzaam was bevond zich in de Twin Towers, waardoor hij na de aanslagen werkloos werd en van de schadeloosstelling een filmopleiding volgde.

Na een verhuizing naar Texas ontpopte hij zich als een van de belangrijkste chroniqueurs van het leven in het Amerikaanse zuiden: hij richt zijn camera op mensen aan de rand van de samenleving die de meeste (Amerikaanse) filmmakers over het hoofd zien: van drugsverslaafden tot paramilitairen. Hij brengt uren met ze door, schiet nog meer uren materiaal, en monteert daaruit indrukwekkend gebeeldhouwde films die elk genre overstijgen.

Voor het monumentale What You Gonna Do When the World’s on Fire? (vorig jaar in competitie in Venetië) richtte hij zijn camera op verschillende representanten van de zwarte bevolking van New Orleans en omstreken: caféhoudster Judy, de halfbroertjes Titus en Ronald, en Krystal Muhammad, frontvrouw van de New Black Panther Party. Tussen hun verhalen weefde hij, als een Grieks koor, bijna surrealistische beelden van een groep Native Americans tijdens Mardi Grass (de beroemde Vastenavondparade). Het gebruik van zwart-wit geeft de film zowel een grimmig realistische sfeer als een gevoel van abstractie mee.

Deze verhalen zijn groter dan anekdotes. We zijn getuige van schokkend racisme (inclusief door de Ku Klux Klan besmeurde auto’s en huizen), armoede, en de gevolgen van seksueel misbruik. Judy: „Ik kan alleen maar bidden dat God nog steeds wakker is.”