Opinie

Stoere taal over politie versterkt polarisatie

Er bestaat geen wondermiddel om van de politie een inclusieve organisatie te maken, schrijft politievrouw Nathalie Smeets. Ze maakt zich zorgen over de verharding van het gesprek.

Foto iStock

Aangeslagen en met verbazing heb ik het artikel ‘Moslimfobie, intimidatie bij politie – en de top kijkt weg’ (13/7) gelezen, waarin voormalig politiecoach Carel Boers grensoverschrijdend en discriminerend gedrag van de politie bespreekt en de top verwijt weg te kijken.

Ruim negentien jaar werk ik bij de politie, waarvan de afgelopen zes jaar als hoofd Veiligheid, Integriteit en Klachten. Ik heb met korpschef Erik Akerboom en zijn voorganger Gerard Bouman intensief samengewerkt, signalen gedeeld en onderzoeken opgestart. Ik heb duizenden collega’s mogen ontmoeten bij RAUW, een voorstelling om politiemensen te inspireren om over dilemma’s in het werk en thuis te spreken. Carel Boers heeft mij gecoached.

Ik probeer het te begrijpen. Maar de headlines spoken door mijn hoofd. ‘Intimidatie bij de politie.’ ‘Top kijkt weg’. Waarom doen we elkaar dit aan? Deze uitlatingen maken het korps niet beter en doen geen recht aan wat er óók is: bevlogen collega’s, goed en deugdelijk politiewerk en een organisatie met hoge ambities en de wens een politie van en voor een ieder te zijn!

Ik heb gezien en zie op welke wijze door menig collega op alle lagen in het korps wordt gewerkt aan veiligheid, vertrouwen en inclusie. Ik heb gezien dat we constructief en zorgvuldig veranderen met alle kansen, uitdagingen en beperkingen in een organisatie van ruim 60.000 man. Dat we steeds afwegen wat wenselijk is op welk moment. Wanneer grijp je in? Wanneer zoek je het gesprek? Intussen moet je de complexiteit en de dilemma’s erkennen waarmee je als mens, politieambtenaar én leiding wordt geconfronteerd.

Geen wondermiddel

In de afgelopen jaren heb ik geleerd dat oordelen over de ander, zwart-witdenken of denken in goed en fout wel heel daadkrachtig kan overkomen, maar niet bijdraagt aan oplossingen en ook niet aan meer begrip. Als het gaat om moraliteit, ethiek en integriteit is de valkuil steeds weer dat je zelf denkt dat je meer ‘deugt’ dan de ander. Veel moeilijker is het om steeds in contact te blijven, nieuwsgierig te zijn naar de ander en je eigen mening en gevoel ter discussie te durven stellen. En soms ook te durven erkennen dat er geen wondermiddel bestaat.

Lees het artikel dat zaterdag in NRC stond: ‘Moslimfobie, intimidatie bij politie – en de top kijkt weg’

Carel Boers maakt melding van seksuele intimidatie en discriminatie. De signalen zijn niet nieuw, de incidenten ook niet en dat is de reden dat we al geruime tijd uiterst zorgvuldig met deze thema’ s bezig zijn, we investeren er volop in. We onderzoeken signalen en incidenten en treffen maatregelen. Niettemin voelt niet iedereen zich gehoord of gezien.

De wereld is niet perfect, ook de politieorganisatie niet. We hebben te dealen met de rauwe werkelijkheid en elke dag proberen we het beter te doen dan gisteren. Dat betekent per definitie kijken naar alle kanten van de medaille, met oog voor nuance.

Verharding of verbinding

Daarom raakt dit artikel me. Ik maak me zorgen over de verharding van het gesprek, de polarisatie en het activisme (denk bijvoorbeeld aan de Zwarte Piet-discussie) in de samenleving – en dus ook bij de politie. Dit leidt niet tot verbinding maar drijft verder uiteen.

Lees ook: Kamerleden willen dat Grapperhaus misstanden bij politie aanpakt

De afgelopen jaren heb ik gezien en ervaren dat kwetsbaarheid en het delen van je eigen verhaal bijdraagt aan de puzzel van het geheel. Alleen als je oog hebt en open staat voor het feit dat vele puzzelstukjes bij elkaar de puzzel maken, kom je samen verder.

De uitlatingen in het artikel dragen bij aan een zwart-witbenadering van complexe vraagstukken en er wordt op de man gespeeld. Ik nodig een ieder uit om nuance te zien en oog te hebben voor wat goed gaat en beter moet. Geef het korps de gelegenheid en het vertrouwen om de ingezette koers voort te zetten. Laten we elkaar niet verleiden tot stoere taal en forse maatregelen, maar steeds streven recht te doen aan elkaar en de samenleving. Dat is de weg die we belopen en waar ik in geloof en voor sta.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.