Recensie

Recensie Muziek

Rappende Ed Sheeran blijft op nieuw album toch op bekend terrein

Albumrecensie Op zijn nieuwe album ‘No. 6 Collaborations Project’ poseert Ed Sheeran als een aspirant-rapper tussen de gevestigde hiphopnamen. Maar de muziek is, op één verrassend metalnummer na, vooral gewoon Ed Sheeran.

Ed Sheeran
Ed Sheeran Foto Warner Music

Alsof Ed Sheeran het persoonlijk zo had uitgemikt daalde er om kwart voor elf een stortbui neer over de pakweg tweehonderd wachtenden bij de Amsterdamse vestiging van zijn Pop Up Shop. De Britse popzanger lanceerde vrijdag zijn album No. 6 Collaborations Project met een verkoopevenement in de Hobbemastraat, niet ver van Vondelpark en Rijksmuseum. Wie ‘Ed Sheeran’ intoetste op de OV-app 9292 werd er soepel per tram naartoe geleid. Vanaf elf uur was er een keuze aan T-shirts, sommige met exclusieve ‘Amsterdam’-opdruk, en het nieuwe album op cd of vinyl. In de winkel zagen meer dan levensgrote afbeeldingen van Sheeran hoe textiel en muziek grif van de hand gingen.

Ed Sheeran was zelf niet aanwezig; wereldwijd werden 32 soortgelijke evenementen georganiseerd en voor vrijdagavond staat een optreden in Letland op zijn schema. Op een krijtbord werden boodschappen aan de 28-jarige zanger geschreven: „Hey you redhead, lov u” en „Dear Ed, this album is THE BOMB.” Geen slecht resultaat voor een songcyclus die pas sinds vrijdagochtend gestreamd kon worden.

Met No. 6 (zijn vierde album) breekt Ed Sheeran met de traditie van rekentekens als albumtitel, na + (Plus), x (Multiply) en ÷ (Divide). In 15 nummers gaat Sheeran de samenwerking aan met uiteenlopende artiesten als zangeres Yebba, rapper Stormzy en countryzanger Chris Stapleton. Vijf nummers stonden al eerder op YouTube; daarbij komen nu ‘South of the Border’ met Camila Cabello en Cardi B, ‘Take me Back to London’ met Stormzy en ‘Feels’ met Young Thug en J Hus.

Lees hier het interview met Ed Sheeran over Divide: ‘Ik voelde dat ik nog weinig had geleefd’

In veel nummers presenteert Ed Sheeran zich als een Brits georiënteerde aspirant-rapper tussen de gevestigde hiphoptitanen. In ‘Remember the Name’ laat hij ‘misfit’ rijmen op ‘Ipswich’ en geeft hij de microfoon aan zijn oude helden Eminem en 50 Cent.

Met het sentimentele liefdesduet ‘Best Part of Me’ begeeft hij zich met Adele-soundalike Yebba op bekend terrein en ook in ‘Beautiful People’ (met Khalid) en ‘I Don’t Care’ (met een hevig ge-autotunede Justin Bieber) behandelt hij het vertrouwde thema van de onzekere misfit die zich niet thuisvoelt tussen de mooie party people, onhandig dansend in een potsierlijk pandapak. De bijdrage van dance-icoon Skrillex aan ‘Way to Break my Heart’ is te verwaarlozen; tussen de elektronische effecten blijft het een typisch Ed Sheeran-liedje met een smekende zangstem en een romantische inslag.

Het meest afwijkend is slotnummer ‘BLOW’ waarin Sheeran met Bruno Mars en Chris Stapleton de gedaante aanneemt van een metalband, compleet met foute tekst over „white lines in a limousine” met een „little fashion queen”. In de door vrouwen gespeelde clip verplaatst de scène zich naar de nachtclub The Viper Room van eind jaren tachtig in Hollywood, toen Hair Metal-bands als Warrant wegkwamen met teksten als „Pull my trigger let me blow your mind.”

No. 6 is duidelijk een tussendoortje van een artiest die toe was aan wat vers bloed in zijn artistieke praktijk. ‘BLOW’ is het nummer waarin Sheeran het meeste plezier beleeft aan de samenwerking met artiesten uit andere genres. In de rapnummers overheerst de indruk dat Rooie Ed zich koste wat kost wil optrekken aan hippere artiesten dan hijzelf.

De Pop Up Shop in Amsterdam is zaterdag nog open van 10 tot 18u.