Kan onze baby mee naar de camping?

Opgevoed Annemiek Leclaire legt wekelijks een lezersvraag over opvoeding voor aan deskundigen. Deze week: Een baby op de camping.

Moeder: „Mijn man en ik hebben sinds kort een kindje, ze is nu zeven maanden. We gaan graag kamperen, maar vragen ons af of we andere mensen op de camping niet lastig vallen met het mogelijke gehuil van onze baby. Is het niet verstandiger zo’n saai vakantiehuisje te boeken?

„We gaan ook graag uiteten, kunnen we dat ook doen met een kindje dat misschien gaat huilen? Of zijn we daarmee andere gasten tot last? Ikzelf erger me best wel aan lawaaiige kinderen. Een baby kan er niks aan doen, maar zo’n schreeuwende peuter of kleuter is gewoon slecht opgevoed, denk ik dan. Ik vind vaak dat die gezinnen minder ‘ruimte’ in zouden moeten nemen, maar zelf lijken ze dat niet zo te voelen.

„Hoeveel geluidsruimte mag je als ouders met jonge kinderen eigenlijk innemen?”

Naam is bij de redactie bekend. Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma voorleggen? Stuur uw vraag naar opgevoed@nrc.nl

Zoek gericht naar ontspanning

Liesbeth Groenhuijsen: „Ouders zouden hun kinderen inderdaad niet klakkeloos ergens mee naartoe moeten nemen, maar zich afvragen: waar kunnen wij met ons kind ontspannen samenzijn? In dit geval, hoe kunnen wij met z’n drieën een fijne vakantie hebben, waarop we later goed terugkijken? Juist de vakantie biedt de mogelijkheid om te bonden als gezin, dus je wilt een situatie creëren waarin je kind zich op haar gemak voelt. Als het steeds huilt, heb jij ook niks aan je vakantie.

„Het ene kind reageert beter dan het andere op een nieuwe omgeving, andere geluiden, andere geuren, andere smaken, een ander bedje. Met een gevoeliger baby is het beter om naar een huisje op de Veluwe te gaan dan naar een camping in Spanje.

„Ook voor buitenshuis leuke dingen doen geldt de vraag: wordt dit een ontspannen samenzijn? In een pannekoekenrestaurant kunnen kinderen naar hartelust rondrennen. Sommige kinderen worden onrustig van een restaurant, zeker zodra ze de spanning van hun ouders voelen. In dat geval zou ik zeggen: neem een oppas en ga samen uiteten. Waarom onnodige spanning creëren voor je kind, jezelf, en de mensen om je heen?”

Naar plekken met andere gezinnen

Lia Karsten: „Klachten over kinderen in het publieke domein zijn van alle tijden. Toen de gemeente Amsterdam in de jaren zestig speeltuinen aanlegde, kwamen er stapels brieven binnen van mensen die klaagden over overlast. Er zijn sindsdien meer verschillende soorten huishoudens ontstaan. Er zijn veel meer alleenstaanden en andere kinderloze huishoudens. Gezinnen zijn een minderheid geworden en dus zijn er meer mensen die zich minder in kinderen kunnen verplaatsen, en minder tolerant zijn voor het geluid en de beweeglijkheid die kinderen nu eenmaal meebrengen.

„Ook is de communicatie over het gedrag van kinderen heikeler geworden. Ik doe onderzoek naar stedelijk gezinsleven, en dat onderzoek laat zien dat buren elkaar vroeger gemakkelijker aanspraken op wat kinderen deden op straat. De gezinnen van nu zijn meer geïndividualiseerd geraakt. Als ouders geconfronteerd worden met kritiek, zie je dat ze zich óf gaan terugtrekken, óf zich er totaal niks van willen aantrekken.

„Zoek plekken op waar veel gezinnen komen, en praat met elkaar. Als het een keer uit de hand loopt, loop gewoon naar je buren op de camping of in het restaurant en zeg: sorry voor de herrie jongens. In sommige restaurants is de praktijk ontstaan dat er op zondag allemaal gezinnen komen. Als je geen kinderen hebt, kun je een andere dag uitzoeken. En ook mensen zonder gezin kunnen genieten van de levendigheid van kinderen.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.