Federer-Nadal en de ode aan het tennis

Wimbledon In een fenomenaal optreden versloeg Roger Federer vrijdag Rafael Nadal. Het werd een halve finale, waarvan je op een gegeven moment hoopte dat die oneindig zou doorgaan.

Rafael Nadal (links) en Roger Federer na de halve finale, vrijdag op Wimbledon.
Rafael Nadal (links) en Roger Federer na de halve finale, vrijdag op Wimbledon. Foto Dennis Pool/AFP

De slagen waren zo zuiver, zo briljant. Het voetenwerk, zo uitgemeten, zo precies. De rally’s fenomenaal en betoverend. De setting was zoals die hoort bij een wedstrijd van dit kaliber tussen de twee voornaamste grootheden van het proftijdperk (sinds 1968), met de avondschemer die vrijdagavond langzaam inviel op het centercourt van Wimbledon.

De veertigste ontmoeting tussen Roger Federer (37) en Rafael Nadal (33) , de mooiste en meest aansprekende rivaliteit in het moderne tennis, werd er qua schoonheid een voor de eeuwigheid. Een ode aan het tennis. Het enige wat ontbrak, was een beslissende vijfde set.

Federer won met 7-6, 1-6, 6-3 en 6-4 en plaatst zich voor zijn twaalfde Wimbledon-finale, zondag tegen titelverdediger Novak Djokovic, die Roberto Bautista Agut versloeg. Federer, volgende maand wordt hij 38, kan zijn negende Wimbledon-titel winnen en daarmee zijn eigen record verbeteren.

Finalewaardig

Het voelde als finale, in alle opzichten, met het momentum dat continu switchte in de eerste drie sets. Van een uitzonderlijk hoog niveau was de eerste set, waarbij ze elkaar nauwelijks ruimte gaven. Vanaf 3-2 achter speelde Federer een verbluffende tiebreak. Agressief, aanvallend, geduldig ook.

Misschien won Federer de wedstrijd – voor een deel – in de tweede set, waarin zijn niveau drastisch daalde, mede omdat zijn service minder dominant werd en Nadal hem overpowerde. Maar, strategisch slim: eenmaal in geslagen positie spaarde hij energie en liet de set ogenschijnlijk lopen. Begin derde set stond hij plots weer ‘aan’, schakelde bij en wist Nadal vroeg vast te zetten en verwarring te zaaien.

Federer won met 7-6, 1-6, 6-3 en 6-4 en kan zondag zijn negende Wimbledon-titel winnen.

Foto Daniel Leal-Olivas/AFP

Federer werd langzaam Nadal. De Zwitser greep de macht in de lange rally’s, normaal het terrein van Nadal. Het was fascinerend om te zien. Federer, spelend met een ongekende focus en discipline, was niet bang om mee te gaan in de gevechten vanaf de baseline. Hij speelde zeer diep, met name in de backhandhoek van Nadal. Langzaam, game voor game, wist hij Nadal te onttakelen.

Het kan niet los worden gezien van de investering die Federer dit jaar op gravel heeft gedaan. Hij vermeed de zware, veeleisende ondergrond sinds 2016 en richtte zich de afgelopen jaren vol op het grasseizoen. Maar dit jaar koos hij bewust voor gravel, mede om meer inhoud en taaiheid te creëren in de rally’s – en in tennistermen meer ‘door’ de bal te slaan.

Op Roland Garros werd hij in een door wilde weersomstandigheden ontsierde halve finale gestuit door Nadal, in diens fort. Maar die run op gravel, lijkt zich nu uit te betalen voor Federer. Je zag de vertwijfeling bij Nadal, hij tikte zich even op zijn voorhoofd, oogde steeds nerveuzer, geïrriteerd ook. Hij was toch baas van de baselinerally’s?

Vernieuwen

Zo blijft Federer vernieuwen, verrassen. Hij paste eerder, in 2017, al zijn repertoire aan tegen Nadal: hij sloeg zijn backhand in de finale van de Australian Open dat jaar voluit door, het was de sleutel tot succes. Daar waar die slag in het verleden zijn achilleshiel was – vaak gebruikte hij de meer voorzichtige slice. De doorgeslagen backhand groeide vrijdagavond ook langzaam uit tot een belangrijk wapen.

De laatste game, waarin Federer voor de wedstrijd serveerde, was er een om te koesteren. De klasse, de spanning, het droop ervan af. De onverzettelijkheid bij Nadal, die er nog alles uitperste om een vijfde set af te dwingen.

En toch ergens de angst en de twijfel bij Federer om de trekker over te halen – op oudere leeftijd heeft hij meer last van spanningen vertelde hij eerder.

Tweevoudig kampioen Rafael Nadal verliest net als vorig jaar in de halve finale van Wimbledon.

Foto Andrew Couldridge/Reuters

De matchpoints komen, nadat Federer er al twee op de service van de Spanjaard heeft gemist. Nadal verzet zich, komt op het derde wedstrijdpunt met een forehandwinner, en op de volgende met een backhandpassing langs de opkomende Federer. Het kan hier zomaar nog kantelen, tegen Nadal, koning van de vijfsetters.

Het vijfde matchpoint. Tweede service van Federer, slechts 140 kilometer per uur, naar de forehand van Nadal. De rally komt op gang, dan de diepe forehand van Federer op de backhand van Nadal, die diep door zijn kwetsbare knieën moet en de bal zeker een meter uit slaat. De ontlading, zichtbaar bij Federer.

Elf jaar na epische finale

Elf jaar geleden speelden ze misschien wel de beste tenniswedstrijd ooit, de finale van Wimbledon 2008. Nadal die in het donker in een episch gevecht in vijf sets won. Boeken werden geschreven, documentaires gemaakt.

Het wederzijdse respect was tastbaar vrijdag, in hun eerste ontmoeting op Wimbledon sindsdien. De staande ovatie ging verder dan deze wedstrijd alleen, het was ook een eerbetoon voor een voortreffelijke tweestrijd die nu al vijftien jaar duurt.

Het werd een halve finale, waarvan je op een gegeven moment hoopte dat die oneindig zou doorgaan.