Opinie

    • Carolina Trujillo

Waar blijven onze Marokkaanse voetbalsters?

Carolina Trujillo

In wolken neerdalend WK-stof stonden allerlei deskundigen op om te zeggen wat er nodig was om het Nederlandse vrouwenvoetbal te verbeteren. Tweede is niet goed genoeg. Ik knikte driftig bij alle aangereikte oplossingen. Meer geld. Meer aandacht. Meer trainersopleidingen. Meer goals. Meer dit. Meer dat.

Niemand had het over wat tijdens de laatste wedstrijden de olifant in mijn hoofd werd: waar zijn onze Marokkaanse voetbalsters? Waar zijn de Ziyechs, de Mazraoui’s en de Amrabats? Marokkanen horen bij Nederland als kaas, tulpen en Surinamers. We hebben geweldige speelsters met een Surinaamse achtergrond, maar waar zijn de hoofddoekjes? Er zijn sportieve modellen die niet afglijden. Dat kan het probleem niet zijn.

Bevooroordeeld als ik ben denk ik: ze zullen wel niet mogen voetballen want islamitische meisjes mogen niet heel veel. Het gerucht gaat dat ze vooral thuis moeten zijn en hun ouders moeten helpen en dat ze het mede daarom heel goed doen op school. Ouders van islamitische meisjes zouden voor niets zo bang zijn als voor jongens.

En terecht. Ergens tussen de 12 en 25 jaar is de hormonale activiteit van de mens te machtig voor zijn cerebrale capaciteit, ongeacht de god waartoe gebeden wordt. Meisjes zijn op die leeftijd vruchtbaar als de pest. Twee keer zoenen en je bent zwanger. Kan je naar de abortuskliniek waar de extremistische christenen je opwachten. Daarom richt ik mij nu tot de Marokkaanse ouders.

Salam aleikum. We hebben uw dochters nodig op het voetbalveld. U hoeft zich nergens zorgen over te maken. Jonge meisjes, wist mijn moeder, willen graag dingen aaien. Niets maakt een jong meisje zo gelukkig als een harig zoogdier, daarmee bedoelde ze een konijn, kat of hond en niet Maarten of Mohammed. Pony’s werken het best, maar die zijn in Nederland onbetaalbaar.

Wij hadden al een halve dierentuin toen mijn moeder ontdekte dat voetbal net zo goed werkte. Huisdieren zijn vaak óf onrein óf een hele klus, maar voetballen hoeft niet uitgelaten te worden, poept niet binnenshuis, gaat niet in de rui en heeft geen vlooien.

Een paar keer in de week rent uw dochter op een veld in gezelschap van andere meisjes. Een bal gecontroleerd voor je uit spelen is ook een vorm van aaien en als stoere jongens een ding de rug toe keren is het wel meisjesvoetbal. Uw dochter is nergens zo veilig als thuis, dat neem ik blind van u aan, maar op de tweede plaats in de veiligheids-toptien komt ruim voor school, het voetbalveld.

Terug naar de seculiere voetballiefhebbers: Bij geen van de andere aan het WK deelnemende landen zag ik voetbalsters met hoofddoeken. Ik vrees dat er zelfs geen moslima bij zat. Als Nederland hier het voortouw in neemt: de Fatima’s, Rachida’s en Aisha’s naar het veld halen, dan hebben we volgende keer, insjallah, een voorsprong van hier tot ginder.

De zieltjes die we trouwens niet willen winnen zijn die van boeddhisten. In Thailand volgt 95 procent van de bevolking de leer van Boeddha. Dertien goals tegen kregen ze van de Verenigde Staten. Dat is een kleine 0,15 goal per minuut.

Carolina Trujillo is schrijfster.