Recensie

Recensie Muziek

Neil Young loutert in zijn zoektocht naar nieuwe interpretaties

Met zijn nieuwe begeleidingsband Promise Of The Real laat Young zijn uitvoeringen mooi uitwaaieren. Van fijn gemaasd tot brede uithalen. Hij speelde uitsluitend oude liedjes, maar met nieuwe luister.

Neil Young met begeleidingsband Promise of the Real in de Ziggo Dome.
Neil Young met begeleidingsband Promise of the Real in de Ziggo Dome. Ben Houdijk

In de borst van de muzikale volhouder Neil Young kloppen meerdere harten. In zijn oeuvre van 53-jaar twinkelen de verhalende popliedjes, met licht schurende ondertoon, zoals ‘Heart Of Gold’, of ‘Old Man’. Het zijn prachtige nummers, al klonk het mijmerende ‘Country Home’ een beetje oubollig (‘I’m thankful for my country home/ It gives me peace of mind’). Zo werd het publiek woensdagavond in Ziggo Dome, Amsterdam, langzaam opgewarmd richting een rockkatharsis. Want Young trakteerde de ongeveer 15.000 aanwezigen niet alleen op hits en klassiekers, zoals ‘Mansion On The Hill’, ‘Everybody Knows This Is Nowhere’, en de zoektocht naar een gouden hart.

Vanaf ‘Throw Your Hatred Down’, op ongeveer een derde van de show, draaide het optreden om de ontsporende rock-interpretaties. Want ook daar ligt Youngs liefde. En tegenwoordig heeft hij een band met wie hij de uitvoeringen in de juiste dosis kan laten uitwaaieren. Van fijn gemaasd tot brede uithalen; de grommende gitaren unisono of in delicate afwisseling.

The Promise Of The Real, de band van Lukas Nelson – zoon van Willie Nelson – begeleidt Young sinds zijn band Crazy Horse stopte met touren. De omlijsting van de vijf jongelingen is muzikaal geslaagd en ook visueel. Fit en wild springen ze door elkaar heen, waarbij Young niet achterblijft.

Opvallend was de setlist: er werden uitsluitend nummers uit de vorige eeuw gespeeld – uit alle decennia, en zowel van Young solo, als met Crazy Horse, van ‘Rockin’ In The Free World’ tot ‘Like A Hurricane’ en ‘Piece of Crap’.

Lees ook: Neil Youngs met drank doordrenkte verdriet

Het optreden was muzikaal hoogstaand en het was louterend. Hier stond een groep muzikanten die elkaar, ongeacht leeftijd of achtergrond, ondersteunt in de zoektocht naar nieuwe interpretaties: antieke schoonheid krijgt een hedendaagse luister. Dan kan Young zijn gitaarsolo’s knoestig laten uitbotten, en kan een hart ook van staal zijn, zoals in het woedende ‘Fuckin’ Up’ (‘You must have a heart of steel’).

De manier waarop de oude klassieker ‘Cortez the Killer’ hier eindigde, met een lange gitaardialoog van Young en Nelson, leek een poging tot communicatie, waarbij de klanken mochten kaatsen en elkaar leken te echoën. Het werd een bevrijdend ‘gesprek’.

Youngs rock ’n’ roll-poses waren nog fit en wijdbeens, zijn presentatie was gretig. De 73-jarige Young lijkt aan een nieuwe jeugd begonnen. Zijn zoveelste.

Correctie 12 juli 2019: Het eerste album van Neil Young verscheen in 1969, zijn oeuvre omvat dus minstens 50 jaar. Dit is verbeterd.