Het all-inclusive resort: Fantastisch of vreselijk?

kijkt met een gekleurde bril naar de vakantie. Is het glas halfvol of halfleeg? Vandaag: het all-inclusive resort

Een handjevol toeristen geniet dinsdag bij een zwembad van het hotel in de Egyptische badplaats Sharm el Sheikh.
Een handjevol toeristen geniet dinsdag bij een zwembad van het hotel in de Egyptische badplaats Sharm el Sheikh. Foto Robin Utrecht/ANP

Het glas is… half leeg

Omdat je op vakantie wilde naar de zon, maar geen zin had in gedoe, dacht je: waarom ook niet? We doen gewoon een all-inclusive. Nergens over nadenken en een boekje lezen in de zon. Hoe erg kan dat zijn?

Maar als je na een overvolle vlucht en een lange busreis eindelijk aankomt bij het resort, heb je al spijt. Het hotel is klein en aftands. Heel anders dan de foto’s. Chagrijnig breng je je koffer naar je kamer. De bedden zijn te hard en er komt een lullig straaltje uit de douche. Het is warm en bedompt, dus je opent het raam. Dat kijkt uit op een goor straatje waar luidruchtige marktkooplui goedkope troep verkopen. Geen zeezicht dus.

Je besluit een duik in het zwembad te nemen. Dat krioelt van de mensen: overal krijsende kinderen en hun veel te bruine, volgevreten ouders. Allemaal Nederlanders, ook dat nog. Na lang zoeken vind je een vrij ligbedje. Als je vraagt of de buren iets zachter willen praten omdat je wil lezen, krijg je een grote bek. Sommige mensen houden met niemand rekening.

Dan maar wat eten. De rij bij het buffet is lang. Iedereen schept zijn bord asociaal vol, dus alles zal wel op zijn als jij aan de beurt bent. Met je polsbandje bestel je vast een ‘Cervesa, por favor’, je kunt wel een drankje gebruiken. Het personeel gniffelt besmuikt, want iedereen spreekt hier natuurlijk Nederlands. Je neemt een lauwe slok Heineken. Daar gaat je laatste restje vakantiegevoel.

Het glas is… half vol

Je wilde op vakantie naar de zon, maar je had geen zin in gedoe, dus je dacht: waarom ook niet? We doen gewoon een all-inclusive. Nergens over nadenken en een boekje lezen in de zon. Hoe lekker is dat?

Vanaf het vliegveld naar het resort is het uurtje met de bus, dus je ziet ook nog wat van de omgeving. Het hotel is knus en authentiek. Veel sfeervoller dan de foto’s op de website. Opgewekt breng je je koffer naar je kamer. De bedden zijn lekker stevig en je blijkt een eigen douche te hebben. Het is warm en zwoel, dus je opent het raam. Dat kijkt uit op een pittoresk marktje waar lokale producten te koop zijn. Zo krijg je toch nog wat cultuur mee.

Je besluit een duik in het zwembad te nemen. Dat blijkt gezellig druk: overal spelende kinderen en hun zongebruinde, blakende ouders. Allemaal Nederlanders, net als jijzelf.

Als je een vrij ligbedje hebt gevonden en aan je boek wilt beginnen, raak je aan de praat met de buren. Het is zo vermakelijk dat je niet aan lezen toekomt. Met sommige mensen heb je meteen een klik.

Het diner lijkt prima te zijn, want de rij bij het buffet is lang. De keus is ruim en er wordt royaal opgeschept, want er is eten in overvloed.

Met je polsbandje bestel je vast een ‘Cervesa, por favor’, maar het personeel blijkt gewoon Nederlands te spreken. Je grinnikt om je eigen sufheid en daar proost je op met de andere mensen in de rij. De stemming zit er goed in. Dit is echt vakantie.