Recensie

Recensie Film

Klucht tussen status-quo en laisser faire

Komedie Zomers, doet geen vlieg kwaad, maar deze babyboomersklucht bevat weinig verrassing.

Gilbert (Daniel Auteuil) en Simone (Catherine Frot) kunnen het na jaren huwelijk niet meer zo goed met elkaar vinden in ‘Qui m’aime me suive!’
Gilbert (Daniel Auteuil) en Simone (Catherine Frot) kunnen het na jaren huwelijk niet meer zo goed met elkaar vinden in ‘Qui m’aime me suive!’

Franse mainstreamkomedies lijken zo langzamerhand dezelfde eenvormigheid te krijgen als Britse. Al kan dat ook aan het eenzijdige aankoopbeleid van de Nederlandse distributeurs liggen, die liefst steeds dezelfde soort films uitbrengen.

Qui m’aime me suive! begint als klucht. De levenslustige oefenbejaarde Simone sluipt met haar bh in de hand achter de rug van haar knorrige echtgenoot Gilbert het huis van de hippie-achtige buurman Étienne uit. Drie mensen van generatie ’68 die ooit de barricades bestormden, maar inmiddels min of meer zijn ingedut in een Zuid-Frans dorpje waar de pensioenen ook niet meer zijn wat ze waren en de nieuwe overbuurman godbetert – goedmoedig gemopper – een zwarte man is. Maar alles in het beschaafde natuurlijk.

Een deel van wat volgt, is een roadmovie van opa Gilbert met kleinzoon Térence om oma Simone uit de klauwen van de inmiddels verhuisde Étienne te ‘redden’. Dan weer wordt er flink ‘gebond’ tussen Gilbert en Étienne omdat Simone een vlinder is die op haar zestigste nog steeds rondfladdert. En uiteindelijk is er ook nog de suggestie dat het drietal met een Jules et Jim-achtige-driehoeksverhouding eigenlijk beter af is.

Een onberekenbare mix tussen burgerlijke status-quo en Franse laisser faire dus. Zomers, frivool, spreekt een doelgroep aan, bevat mooie, intieme acteermomenten en doet verder geen vlieg kwaad. Net zoals de hoofdpersonen.