The Home of Cricket: even opwinding, dan weer rust

WK cricket De Engelse cricketers kunnen zich donderdag plaatsen voor de WK-finale in eigen land. De sport kan zo’n succes goed gebruiken.

Donderdag treft Engeland Australië. De twee landen speelden ook op 25 juni al tegen elkaar in Londen.
Donderdag treft Engeland Australië. De twee landen speelden ook op 25 juni al tegen elkaar in Londen. Foto Paul Childs/Reuters

Er is nog een heilig stukje gras waar Engeland dolgraag een keer zegeviert. Nee, niet de tennisbanen van Wimbledon in Zuid-Londen, maar aan de andere kant van de Theems, in St John’s Wood. Daar huist the home of Cricket, het stadion dat doorgaans maar met één naam wordt aangeduid: Lord’s. Daar wordt op 14 juli de finale gespeeld van het wereldkampioenschap. Als de Engelsen op donderdag in staat zijn vijfvoudig wereldkampioen Australië te verslaan, kunnen ze op hun eigen gras voor het eerst wereldkampioen worden.

Het WK is een relatief jong begrip in de geschiedenis van het cricket. Pas in 1975 werd het toernooi voor het eerst gespeeld. Toen werd het eveneens in Engeland georganiseerd en wonnen de West-Indies. Driemaal verloor Engeland de finale: in 1979, 1987, en de laatste keer in 1992 in Melbourne, toen Pakistan met 22 runs won.

Cricket in Engeland is niet de sport van de verbindende emotie. Er zijn geen buurten versierd. Er klinken geen oorwurmen over hoe de sport eindelijk thuiskomt, zoals vorig jaar wel het geval was bij het WK voetbal. Nee, cricket blijft de sport van aangename zomerdagen op oogverblindend groene verenigingsvelden van dorpjes in de Cotswolds en de Chilterns en de lawns van de Londense stadsparken. Daar zie je, georganiseerd of ad hoc, de fielders geduldig wachten, de bowler versnellen en dan die korte mep van de batsman. Even opwinding. Dan weer rust.

Finale gratis op tv

Wellicht mede door het ritme, waardoor cricket minder tot zijn recht komt op televisie vergeleken met continue actiesporten, heeft cricket in Engeland het moeilijk. De kijkcijfers van het WK vallen tegen. De wedstrijden van de Engelse mannen op de betaalzender van Sky trekken minder kijkers dan de voetballende Engelse vrouwen op hun kampioenschap in Frankrijk. Naar de Engelse cricketwinst op India in de groepsfase keken in Engeland 1,78 miljoen mensen. Het verlies van de Engelse vrouwen tegen de Verenigde Staten in de halve finale van het WK voetbal trok 12 miljoen kijkers en was daarmee het best bekeken programma van het jaar.

Londense schoolkinderen mochten voor die wedstrijd voor één dag hun uniform in de kast laten, als ze in rood en wit – de kleuren van de Engelse vlag – kwamen. Een dergelijke blijk van steun voor de cricketers blijft uit.

Om sfeer te creëren en de boel op te peppen beloofde Sky, dat onlangs 1,1 miljard pond aan de bond betaalde om de komende jaren de wedstrijden van de nationale ploeg uit te zenden, de finale gratis uit te zenden, mocht Engeland het zo ver schoppen.

Sky wekt graag de indruk dit gebaar te maken om zo aan een vraag van het publiek te voldoen. De potentiële finale wordt verkocht als „een gebeurtenis die zich één keer in een generatie” voordoet. Spanning. Sensatie. Historisch. Wat wil een Engelsman nog meer op zondag 14 juli om drie uur ‘s middags? Nou, misschien kijken naar het centercourt op Wimbledon, waar die middag de finale van het enkelspel bij de mannen wordt gespeeld. Wimbledon wordt uitgezonden op de BBC en Sky wil concurreren.

Al ruim een maand werkt het WK in Engeland en Wales gestaag naar een apotheose toe. Het toernooi is lang en divers. De eerste matches werden eind mei gespeeld. In de eerste weken was er ook aandacht voor de opmerkelijk verhalen, zoals de opmars van de Afghaanse ploeg. Slechts twee jaar geleden werd Afghanistan volwaardig lid van federatie International Cricket Council.

De meeste spelers van het team leerden te cricketen in vluchtelingenkampen in Pakistan. Maar de nationale ploeg werd dan weer onder de hoede genomen door India, dat coaching verleende en toegang tot trainingsfaciliteiten bood. In Bristol verloor Afghanistan de eerste wedstrijd begin juni afgetekend van Australië. Toch zijn dat de verhalen achter de wedstrijden – vaak vol geschiedenis en gevoeligheden waar de Engelsen als koloniale grootmacht een rol in speelden – die het wereldkampioenschap boeiend maken.

De Afghanen zijn inmiddels naar huis. Net als Pakistan, Bangladesh, de West-Indies, Sri Lanka en Zuid-Afrika.

In Manchester, op Old Trafford, werd dinsdag de eerste halve finale gespeeld, tussen India en Nieuw-Zeeland. De wedstrijd werd urenlang gestaakt door regenbuien en gaat woensdag verder. Voorafgaand aan dat duel was Virat Kohli, de Indiase batsman die in zijn thuisland de status van godenzoon heeft, optimistisch. „Wij hebben een extra shot energie gekregen en zijn gefocust om nog twee wedstrijden te spelen”, zei de aanvoerder, doelend op de finale.

De Engelsen proberen zich deze week moed in te praten voor hun halve finale tegen het dominante Australië. „We weten dat als wij goed spelen, we iedereen kunnen verslaan”, zei Liam Plunkett, de 34-jarige en 1.90 meter lange Engelse bowler. Maar zo snel laten de Australiërs zich niet van de wijs brengen. Tijdens een van hun laatste trainingen wandelden ze op blote voeten over het gras in Birmingham, een manier om te aarden in de omgeving, aldus The Guardian. Hun methoden lijken excentriek, hun successen zijn overtuigend. Van de zeven keer dat Australië bij de laatste vier van een WK zat, haalde de ploeg zeven keer de finale. De laatste keer dat Engeland op een WK won van de Oceanische achterneven was in 1992.

Kans op droomfinale

Mocht Engeland donderdag zegevieren en mocht India winnen van Nieuw-Zeeland, dan vindt een droomfinale plaats. De bakermat van het cricket tegen het land van 1,3 miljard inwoners waar de sport mateloos populair is. Het zou een finale zijn die in Engeland voor de meeste reuring zorgt, die discussies zal doen oplaaien in de huiskamers van Britten van Indiase komaf: voor wie ben jij?

Twee jaar geleden speelden de Engelse vrouwen, eveneens op Lord’s, tegen India in de finale van het wereldkampioenschap. Het was een bloedstollende wedstrijd. Uiteindelijk won Engeland nipt, met negen runs verschil. De Engelse vrouwen zijn regerend wereldkampioen cricket. Nu de mannen nog.