Recensie

Recensie Muziek

Futuristische beats uit Tsjaad brengen energie op brave editie van festival Roots

Festival Roots Open Air is een van de weinige festivals die zich nog vrijwel geheel op niet-westerse muziek richt. Het duurde zondag lang voordat de toekomst te horen was. Die komt uit Tsjaad.

Optreden van de band Afrotronix uit Tsjaad op het Roots festival
Optreden van de band Afrotronix uit Tsjaad op het Roots festival Foto Simon Lenskens

Achter de drumkit zit een man met een oranje helm, onder zijn arm heeft hij de Afrikaanse talking drum. Achter twee laptops staat een andere man met een witte helm, in een futuristisch wit pak, om zijn schouders hangt een elektrische gitaar. Ze komen uit Tsjaad. De muziek van AfrotroniX bestaat uit diepe beats, percussiesalvo’s en samples van traditionele muziek uit het land op de grens van de woestijn. De afsluitende act van Roots Open Air geeft het gratis festival waar het al een tijdje op wachtte: energie en experiment.

De 37ste editie in het Amsterdamse Oosterpark bleef lang aan de brave kant. Roots is een van de weinige festivals die zich nog geheel op niet-westerse muziek richt. Terwijl diens evenknieën als Dunya in Rotterdam en Mundial in Tilburg zijn verdwenen en op grotere festivals steeds vaker is te horen hoe landsgrenzen vervagen, klonk in Amsterdam prima, maar ietwat voorspelbare Marokkaanse gnawa van Asmȃa Hamzaoui en dito Ghanese highlife van Santrofi.

De Argentijnse band Fémina op het Roots festival Foto Simon Lenskens

Het meeste spektakel kwam ’s middags van het circuspodium waar kinderen zich vergaapten aan internationale stunts. In de namiddag werd het bovendien beduidend rustiger door de WK-finale van de Oranjeleeuwinnen, net toen de drie vrouwen van het Argentijnse Fémina hun emancipatoire liedjes zongen, ondersteund door gitaren uit de Andes.

De Amerikaanse Liraz heeft Iraanse roots Foto Simon Lenskens

Roots laat op verschillende plekken zien dat de spanning zit in de vernieuwing. Waar in traditionele wereldmuziek vaak amechtig werd gezocht naar een opgelegde fusie van twee culturen, dient zich nu een generatie aan die het multiculturele in zichzelf verenigt. De in gele broek en gele top optredende Liraz heeft Iraanse roots, groeide op in Israël, woont in Amerika en zingt sterke liedjes over haar „persoonlijke Iraanse revolutie”. Met viool, trompet en gitaar dwaalt haar slimme indiepop soms richting oosterse jazz. Dichter bij huis drijft het Nederlandse Dr. Jordan Institute op de klassiek geschoolde stem van Nicole Jordan uit Trinidad & Tobago, met een voorliefde voor calypso, spoken word en elektronische beats.

De combinatie van elektronica en oude muziek wordt pas echt ten volste benut door het gehelmde duo van AfrotroniX. Er vloeit een bedrieglijk kalme dubsaus over de diepe techno, afrobeats en ingeblikte koortjes, maar die kan plots ontaarden in chaos. De drummer voorziet de toch al drukke ritmes van nog meer percussie. Gitarist en zanger Caleb Rimtobaye tovert pan-Afrikaanse kunsten uit zijn laptops. Hij woont in Montreal, maar staat met zijn voeten in de Tsjadische geschiedenis. Op het podium kijkt hij vanonder zijn witte helm ver de toekomst in.