Recensie

Recensie Theater

Chaotische liefdesperikelen van vijf rivaliserende vrouwen

Recensie De Nederlandse musicalversie van het filmsucces ‘Vrouwen op de rand van een zenuwinzinking’ is een vrolijke parodie op een Spaanse soap. De voorstelling van De Kernploeg is alleen deze week te zien.

Willemijn Verkaik in de musical ‘Vrouwen op de rand van een zenuwinzinking’.
Willemijn Verkaik in de musical ‘Vrouwen op de rand van een zenuwinzinking’. Foto Neeltje Knaap
    • Henk van Gelder

De vrouwen die in 1988 in het gelijknamige filmsucces van regisseur Pedro Almodóvar op de rand van een zenuwinzinking stonden, waren op en top Spaans – overvol emoties en danig geëxalteerd. En ook in de musicalversie die een paar jaar later op Broadway werd gemaakt, lag het er allemaal duimendik bovenop. De chaotische liefdesperikelen van deze vijf rivaliserende vrouwen waren zodanig verknoopt dat de plot één grote warboel werd. Een opzettelijke warboel vol dubbele bodems.

In de Nederlandse productie, die alleen deze week te zien is, blijven de komische bedoelingen effectief overeind. Vrouwen op de rand van een zenuwinzinking, lenig vertaald door Florus van Rooijen en speels-strak geregisseerd door Benno Hoogveld, is ook in deze bewerking een vrolijke parodie op de expliciete gemoedstoestanden van een Spaanse soap. Een telenovella, zoals dat daar heet. Met een vijfkoppig orkestje dat in de songs van Broadway-componist David Yazbek een mooie mengeling laat horen van melodramatische zanglijnen en vleugjes Spaanse ritmiek.

Op vijf ronde plateaus vertonen de vrouwen alle vereiste druktemakerij met grappige gevolgen, waarbij vooral de komische talenten van Willemijn Verkaik, Lone van Roosendaal en Cystine Carreon voorop staan. Hooguit valt aan te merken dat er zo goed als geen variatie in toonhoogte wordt aangebracht. De opwinding is allesoverheersend.

Maar nu de voertaal in deze voorstelling Nederlands is geworden – al blijft alles zich wel in Madrid afspelen – rijst de vraag of de algehele agitatie niet af en toe plaats had kunnen maken voor enige ironie van Nederlandse snit. Bijvoorbeeld als een van de vrouwen opmerkt dat een eiland voor twee de hemel is, terwijl een eiland voor één een schipbreuk heet.