Recensie

Recensie Muziek

Thom Yorke betovert zijn publiek op Down The Rabbit Hole

Down The Rabbit Hole kent een grote verscheidenheid, met urgente popacts, indie rammelrock en onnavolgbare oude sterren. Het eens zo feeërieke festival bij Ewijk wordt steeds meer een Lowlands in het klein.

Thom Yorke.
Thom Yorke. Foto Andreas Terlaak

In laag licht zingt Thom Yorke – knotje, zwarte wijde broek, witte gympen – met zijn ogen gesloten. Zijn handen deinen in golfbewegingen mee. Kom hier, luisteraar, bezweert hij zaterdagavond in de grote concerttent van muziekfestival Down The Rabbit Hole. Zijn ruimtelijke bouwwerken van elektronica, synths en knisperende beats zijn vervreemdend maar aangenaam. Zijn zang als altijd: ijl, wankel en nerveuzig. Steeds weer stelt hij apparatuur bij, bespeelt piano of fluks bas. Secondant Nigel Godrich, producer van alle Radiohead-muziek, bindt alles samen tot een betoverend, fascinerend geheel. Ver de diepte in tuimelen we, als Alice in haar konijnenhol. Ver van alles dat bekend is, langs Yorke’s verontrusting, paranoia en angsten.

De show van Yorke was een niet te missen optreden op Down the Rabbit Hole. Zijn gloednieuwe soloplaat Anima was de aanleiding, maar de show bevatte werk van alledrie zijn soloalbums. Fraai was het nieuwe, stemmige ‘Dawn Chorus’, over het verlangen naar verandering, tegen een achtergrond van cirkelende visuals, afkomstig van de Nederlander Tarik Barri. Lekker hoe York baste in het meeslepende ‘Impossible Knots’. ‘Black Swan’, van zijn eerste album The Eraser, vormde een deemoedig hoogtepunt.

Thom Yorke.
Foto Andreas Terlaak
Thom Yorke.
Foto Andreas Terlaak
Thom Yorke.
Foto Andreas Terlaak
Thom Yorke tijdens zijn optreden in de Teddy Widder.
Foto’s Andreas Terlaak

Bont veldboeket uit De Groene Heuvels

Down The Rabbit Hole, dat plaatsvindt rond het meertje van recreatiegebied De Groene Heuvels in Ewijk (bij Nijmegen), was als een bont veldboeket. Alles mocht en paste er in: van urgente popacts van het moment (Janelle Monáe, Ry X, Balthazar, Aurora en Jordan Rakei) en hiphopster Ronnie Flex, die als huisartiest op onbevangen wijze in shows en sessies opdook, tot aan indie rammelrock, nachtelijke dance en campy oude sterren, zoals de onnavolgbare Grace Jones. De rare jazzpluimen in het boeket, zoals saxofonist Kamasi Washington of de Britse jazzformaties The Comet is Coming en Ezra Collective, trokken met fel spel nieuw publiek.

Lowlands in het klein

Van 10.000 op de eerste editie in 2014 is DTRH gegroeid naar 35.000 bezoekers. Op deze alweer zesde editie is te merken hoe het feeërieke en magische aspect van dit geheime konijnenhol intussen is aangelengd. Het festival wordt steeds meer Lowlands in het klein. Goed dat er voor de bloemenmeisjes en de bonte dierenoutfits, de bikinibabes en hipsterbaarden meer paradijselijke plekjes zijn om in feestelijke joligheid rond te struinen. Maar jammer dat de vormgeving van het terrein minder exceptioneel is geworden dan de ‘hangende tuinen’ van vroeger waren.

Alles wat draait om ‘beleving’ wordt ingezet. Low key retrohobby’s regeren. Van yoga en meditatie tot discodans op oude hits, van hoelahoepen tot klei boetseren aan een lange tafel. En ook dit is DTRH: dat artiesten na hun show vervolgens uitzwermen over het terrein. Samen chillen onder de kersenboom.

De opvallende sousafoon van Damon “Tuba Gooding Jr.” Bryson tijdens het concert van The Roots.
Foto Andreas Terlaak
Mahalia.
Foto Andreas Terlaak
Sousafonist Damon ‘Tuba Gooding Jr.‘ Bryson van The Roots en zangeres Mahalia.
Foto’s Andreas Terlaak

Zomers heet maar ook regen

Soms kleurde het weer de optredens. Bij het zomers heet paste de lome klanken van het Britse dj- en producersduo Maribou State perfect. Bij het sterke optreden van de Vlaamse band Balthazar gutste het van de regen. Anders dan de show van mede-Vlamingen dEUS, die vrijdag niet van de grond wilde komen, kreeg Balthazar vleugels.

De Staat en Underworld trokken gespierde geluidsmuren op. Ry X viel juist op met de kwaliteit van zijn warmbloedige, esoterische muziek. Terwijl acts als Cory Henry of The Roots, die covers een belangrijk deel van hun show lieten uitmaken, ‘enkel’ een blij gevoel overbrachten.

Kamasi Washington proeft na zijn concert de sfeer op Down The Rabbit Hole.
Foto Andreas Terlaak
Een stoplicht en zebrapad midden op het festivalterrein.
Foto Andreas Terlaak
Na zijn optreden dwaalt Kamasi Washington nog even rond in dit paradijs vol bloemenmeisjes, bonte dierenoutfits, bikinibabes en hipsterbaarden.
Foto’s Andreas Terlaak

Zinderend hoogtepunt na voetbalfinale

Een hoogtepunt zondag werd de show van het Spaanse talent Rosalía. Direct na de verloren WK-finale verzachtte ze de pijn snel met haar zinderende, zeer overtuigende flamenco boordevol smart en swag. Met vier vocalisten en zes dansers pakte Rosalía het zelfbewust, groots en professioneel aan. Dan weer in een Solange-achtige kunstzinnige dans met dansers die elkaar vasthielden of bijeen hielden met koorden. Dan weer werd het vetter, in een meer richting r&b neigende, pluriforme groepsdans. Recht op de beat als in ‘Con Altura’, maar altijd gepaard gaand met de palmas, de handklapjes uit de Spaanse traditie.

Maar ze liet zich ook in haar eentje horen, het podium innemend met pure precisie. Intens was bijvoorbeeld haar ‘Catalina’. Tergend en sober in het kleine waarin haar stem voluit klaaglijk kan jammeren.

In Spanje bereikte ze het sterrendom in 2017 al na haar debuut. Met haar diepe beats en brutaal-sensuele zang brengt ze de flamenco naar een heel nieuwe tijd. Deze met grote gretigheid door een groot publiek ontvangen festivalshow was er mede het bewijs van: Rosalía heeft het.

Sterke vrouwen

Sowieso regeerden zondag sterke popvrouwen. Want ook de Zweedse electropopzangeres Robyn en soulvrouw Janelle Monáe, als opvallende maar misschien niet voor iedereen overbekende slotact op een net te groot hoofdpodium, zetten stevige, sterk geëmancipeerde shows neer waarin ze hun eigenzinnigheid wisten te onderstrepen. Monáe gaf in de door haar bekend geworden en hier op het festival tentoongestelde vaginabroek van ontwerper Duran Lantink een wervelende show vol theater en dynamiek. Als een muzikale omnivoor ging ze in haar liedjes langs haar muzikale invloeden, van Prince tot James Brown en Michael Jackson. En fel was haar boodschap, voor welke minderheid dan ook: laat je niet kisten, en jíj mag er zijn.

Zaterdagmiddag begint het te regenen.
Foto Andreas Terlaak
Zaterdagmiddag begint het te regenen.
Foto Andreas Terlaak
Zaterdagmiddag regende het op Down The Rabbit Hole, maar de sfeer bleef zonnig.
Foto’s Andreas Terlaak