Opinie

    • Wilfried de Jong

Moe en leeg, maar ongebroken

Wilfried de Jong

Met rode konen van de opwinding en zenuwen liepen ze het veld op; vol goede moed, hier en daar toch ook een stoere blik. Twee uur later stonden de Nederlandse vrouwen stil op het gras; nog steeds met rode konen, flink aangezet nu door het zout van de tranen. Bij terriër Jackie Groenen bleven ze maar over de wangen rollen.

En toch, het verdriet werd in stijl gedragen. Het woord trots viel.

Het was geen droom, ook geen sprookje. Het WK van de Nederlandse voetbalvrouwen had alles van een missie. Een professionele daad, noem het gerust een jacht, of in hun termen: onze jacht.

Wie jaagt durft de borst naar voren te duwen, schiet en vecht wanneer het kan om de tegenstander uit te schakelen. Het angstzweet bij de ander willen ruiken, zo nodig het bloed en het vlees proeven.

De voetbalvrouwen kwamen heel ver in hun strijd, maar na een makkelijk gegeven penalty wegens te hoog trappen en een afstandsschot zakte het elftal weg en raasden de Amerikanen in de finale als de terechte kampioenen over het veld.

In dit toernooi zijn deze voetbalvrouwen – de leeuwinnen, mag ook – vertrouwde en sympathieke huisvrienden geworden. De gunfactor van de ‘Oranje vechtmachine’ was groot, aangewakkerd door het vrolijke humeur en de eensgezindheid. Cynici slikten steeds vaker de kritiek in, ook al was het vertoonde spel lang niet altijd stijlvol.

Dit elftal deed ertoe, in de huiskamer en bij de koffieautomaat.

Een hechte sportploeg zonder chagrijn met een rustige, doortastende coach. Dan gaat meeleven vanzelf en kruip je in de huid van de voetbalvrouwen. De pijn meevoelen in de teen van Lieke Martens, met de vingertoppen van Sari van Veenendaal een bal uit het doel tikken, een sliding maken zoals Van de Donk en met dat schoffie-achtige gezicht de scheidsrechter aankijken.

Het laatste fluitsignaal in het stadion van Lyon stemde weemoedig. De zomer is pas halverwege en de Nederlandse vrouwen laten zich de komende maanden niet meer zien op het veld en op televisie. De voetballiefhebbers moeten het even doen met een ordinair handjeklap om het salaris van, en de transfersom voor Matthijs de Ligt en de nieuwe tenues voor hun favoriete club.

Een finale eervol verloren en veel goodwill gewonnen.

Kinderen zullen fantaseren over hun favoriete voetbalvrouwen en zich uren in het zweet werken op strand en campinggras. Een slalom à la Miedema, de traptechniek van Spitse, met mintgroene handschoenen duiken naar bal, als Lieke dribbelen.

Vlak voor het ophalen van de zilveren medaille zochten de voetbalvrouwen en begeleiders elkaar op en gingen, net als na alle andere wedstrijden, in een kring staan die toevalligerwijs de vorm van een hart aannam. Coach Sarina Wiegman nam het woord. Schouder aan schouder hing iedereen tegen elkaar aan.

Ze keken naar het veld van de verloren finale en luisterden, de voetbalvrouwen.

Moe en leeg, maar ongebroken.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.