Liedjesliefde bezingen

Hoe luister je naar een popliedje? Deze keer: liedjes over liedjes.

Foto Hanly Banks

Eerst de spelregels. Your Song van Elton John is géén liedje over een liedje. Het vermomt zich misschien zo, maar het is gewoon een ordinair liefdesliedje, met als meta-gebbetje dat het naar zichzelf verwijst. In dezelfde categorie: I’ll Have to Say I Love You in a Song van Jim Croce, Lovesong 100.001 van De Dijk en, hup, in één moeite door, Ik zing dit lied voor jou alleen van Jantje Smit.

We zoeken liedjes waarin de kunstvorm op zichzelf bezongen wordt. Zoals in This Song van George Harrison, dat hij schreef na een week in de rechtszaal. Hij was aangeklaagd omdat hij voor zijn grootste hit, My Sweet Lord, melodielijntjes zou hebben gestolen. Weet je wat, dacht hij, dan schrijf ik nú iets dat zo binnen de lijntjes kleurt dat niemand erover kan vallen. Het werd één grote (en eigenlijk best kinderachtige) ‘Zo goed?!?’.

Nee, dan I Forgot About Songs van Hello Saferide, de band van de Zweedse Annika Norlin. Ze bezingt hoe ze haar liefde voor liedjes terugvond, hoe ze je kunnen troosten, je kunnen overtuigen je zonder cynisme bij de dromers en de romantici te scharen. Onderwijl verwijst ze in de tekst steeds naar de vorm; als ze zingt over ‘chord changes where the bass tone stays intact’, is dat wat er muzikaal ook gebeurt.

Over de liefde voor het schrijven gaat Writing van Bill Callahan. Hij moest leren hoe hij een rol als echtgenoot en vader kon combineren met zijn ambacht. ‘It feels good to be writing again’, zingt hij op zijn nieuwe album, na zes jaar stilte. Simpel, eerlijk. Een spaarzame zin in een spaarzaam liedje – en toch horen we ook een zekere euforie.