Opinie

Overvloed

Hugo Camps

Kranten dienen de democratie door een juiste selectie van het nieuws. Soms is de mislukte aardappeloogst in de Achterhoek belangrijker dan het publicitaire geneuzel van Donald Trump aan de binnengrens van de twee Korea’s. In dagen van overvloed is het moeilijk kiezen in de hiërarchie van nieuws. Gaat het afscheid van Arjen Robben voor de finale van de ‘Leeuwinnen’ op het WK? De transferperikelen van Tom Dumoulin zijn groot nieuws omdat de mogelijke overstap van de gracieuze ronderenner twee Nederlandse teams op hun kop zet. Er is Le Grand Départ van de Tour in het spitante Brussel dat urbanistische melaatsheid en xenofobie heeft afgeworpen voor bier en vlaggetjes. En wie wil niet zien hoe Frenkie de Jong zijn opwachting maakt in Camp Nou? De nieuwswaarde van al deze items verdient een weekendkatern.

Ik ga toch maar voor de Tour de France, omdat deze etappewedstrijd de meeste heroïek in zich draagt. En omdat het de komende drie weken alleen nog over La Grande Boucle zal gaan. Getuige ook het transistorradiootje op uitgestrekte boerenvelden en op campings in binnen- en buitenland. De Tour is de deus ex machina in zomerse komkommertijd. Het epos staat garant voor continuïteit van sensatie. Met daarin het dagelijkse appèl op nationale trots. In het spoor van Dylan Groenewegen zijn we met zijn allen ineens weer landgenoten. De Tour gaat over onszelf.

Ter ere van Eddy Merckx wordt de start, vijftig jaar na zijn eerste van vijf Tourzeges, in Brussel gegeven. De kannibaal trapte in 1969 de mannen op de maan en de erotische mystiek van de jaren zestig van de feestagenda. De nietige zandvlakte langs de Noordzee werd voor dagloners met zwarte nagelranden ineens het aards paradijs. Eindelijk hadden we een land met een icoon voor het volk, met een identiteit. De kaartjesknipper van de Spoorwegen voelde zich ook een kannibaal. De aan Merckx ontleende trots is vijftig jaar later nog steeds de steiger waaraan Belgen zelfvertrouwen tanken. Dat hebben Belgische politici en Europa met hun farfelue gekonkel niet in de aanbieding.

Lees ook dit interview met Eddy Merckx: ‘Ik ben maar gewoon Eddy hè’

Joop Zoetemelk is in Nederland altijd onderschat, maar ook hij was een culturele bindingsfactor. Mooie, lieve man. Het Nederlandse cyclisme zakte weg na de instorting van Rabobank in samenraapsels als Blanco en Belkin, maar heeft nu weer twee teams in het World Tour-peloton die flair en succes uitstralen. Sprinter Groenewegen van Jumbo-Visma is nagenoeg onklopbaar en Tom Dumoulin van Sunweb bracht een hoge dosis Hollanditis in het peloton en in de samenleving. Bemind door vriend en vijand, want hij straalde meer gratie dan ambitie uit. Deels was dat schijn, want in de beoogde transfer naar Jumbo-Visma ligt veel oud zeer bestorven. Het lijkt wel een vlucht uit een regnum van amateurisme en mechanische janboel. De Bianchi-fietsen van Jumbo zijn ook nog eens de mooiste kaders van het peloton. Bianchi heeft de ogen van talloze renners uitgestoken, misschien nu ook die van Dumoulin.

Deze Tour kan een succes worden voor Jumbo-Visma. Dat heeft met Groenewegen en allrounder Wout Van Aert meerdere ijzers in het vuur. Er wordt veel verwacht van veldrijder Van Aert die in de Dauphiné de tijdrit en een massasprint won. Wie zondag goed is in de ploegentijdrit kan het geel veroveren. Voor een wielerploeg is de Tour dan al geslaagd.

Laurens ten Dam is door zijn ploeg CCC voor het eerst in tien jaar niet geselecteerd. De geboren krijger heeft het er moeilijk mee. Wij ook. De Tour zonder het lijdensverhaal van Ten Dam wordt een kermiskoers.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.