Hier hebben ze een intieme band met wolven

Fotografie Jarenlang fotografeerde Mariëlle van Uitert in conflictgebieden, nu de relatie tussen mens en dier. Ze is gefascineerd door wolven.

Wolf-expert Tatjana Schneider huilt samen met de wolven.
Wolf-expert Tatjana Schneider huilt samen met de wolven. Foto Mariëlle van Uitert

‘Iedereen vindt tegenwoordig wat van de wolf. Hij wordt zelfs als politiek statement gebruikt. Maar dat is niet waar het mij om gaat. Ik wil gewoon mooie verhalen maken.” Jarenlang werkte Mariëlle van Uitert (45) als oorlogsfotograaf in conflictgebieden. Ze fotografeerde onder meer in het Midden-Oosten en Zuid-Amerika, werd ontvoerd in Syrië en was getuige van een bomaanslag in Aleppo. Nadat ze in 2016 in de prijzen was gevallen bij de Zilveren Camera in de categorie Nieuws Internationaal had ze er ineens genoeg van. „Ik had geen zin meer om telkens de conflicten tussen mensen vast te leggen. Toen heb ik mijn focus verlegd naar de relatie tussen mens en dier.”

Haar nieuwe onderwerp werd ‘de wolf’. „Dit dier fascineert mij al langer. Nu hij weer terug is in West-Europa, leidt dit tot hevige discussies. Hij boezemt angst in: wat moet zo’n wild en gevaarlijk dier in de buurt van de mens? Niet voor niets speelt de wolf vaak een rol in verhalen en sprookjes. Denk aan Roodkapje.”

Directe aanleiding voor het project was haar eigen hond Denver, een mishandelde Bosnische herder die ze zes jaar geleden uit het asiel haalde. „Hij lijkt op een wolf. Vaak is hij onzichtbaar, komt niet naar andere honden om te spelen, trekt zijn bovenlip op als hij iets niet wil. Hij heeft nog altijd dat oerinstinct terwijl de meeste honden geleerd hebben om pootjes te geven.”

Ze las artikelen en boeken over de canis lupus, struinde het internet af en stuitte zo op het Wolfspark Werner Freund, een wolvenpark in het Duitse Saarland waar bezoekers van alles kunnen leren over verschillende soorten wolven, afkomstig uit verschillende delen van de wereld. Zo las ze ook over de 51-jarige wolf-expert Tatjana Schneider. „Die vrouw is zelf een beetje een wolf. Vanwege een moeilijke jeugd trok ze zich op jonge leeftijd al vaak terug in de natuur. In 1993 begon ze als vrijwilliger in het wolvenpark. Inmiddels heeft ze daar de leiding en 38 wolven grootgebracht.”

Tatjana Schneider voedert de wolven.Foto Mariëlle van Uitert

Van Uitert legde contact met Schneider en haar collega Michael Schönberger en fotografeerde hen tijdens hun dagelijkse bezigheden. „Tatjana en Michael doen alles voor hun wolven. Voedsel krijgen ze gratis van boeren uit de omgeving. Zij doneren overleden runderen en kalveren, jagers leveren soms aangereden wild aan.” Van Uitert fotografeerde Schneider tijdens het villen van een ree, terwijl ze de wolven orgaanvlees voert maar ook op het moment dat ze enthousiast door de wolven wordt begroet. „Ze weten dat het geen knuffelbeesten zijn. Maar je ziet wel dat beiden een intieme band met de dieren hebben ontwikkeld.” Vooral de Amerikaanse wolf Peter blijkt zeer gesteld te zijn op Schneider. „Een tijd geleden brak er een gevecht uit binnen de roedel. Twee van zijn broers wilden Peter aan stukken scheuren, Tatjana kwam tussenbeide en heeft hem het leven gered.”

Michael Schönberger wordt enthousiast begroet door twee wolven.Foto Mariëlle van Uitert

Wanneer Schneider nu het domein van Peter betreedt, komt hij direct op haar af, legt een poot in haar schoot en slaakt een wolvenhuil. „Soms gaan ze zelfs samen zitten huilen.”

Bekijk ook deze beeldserie van Mariëlle van Uitert over het wolfpark: Samen huilen met de wolven

Inmiddels heeft Van Uitert zich nog verder in ‘de wolf’ verdiept. „Fotograferen in het park was nog relatief eenvoudig, maar nu ben ik bezig met een groter project. Sommige mensen zeggen wel eens tegen me: wat je nu doet is in ieder geval makkelijker dan oorlogsfotografie. Maar dat klopt niet. Het was voor mij eenvoudiger om bij Aleppo bij de frontlinie te komen dan een wolf in het wild te fotograferen.”