Opinie

Trump mag best aandacht trekken met stunts, maar hij moet wel leveren

Noord-Korea

Commentaar

Een gevoel voor theater kan men Donald Trump niet ontzeggen. Zondag had hij de aandacht van de hele wereld: voor het eerst zette een Amerikaanse president in functie voet op Noord-Koreaanse bodem. Zelf noemde hij het een „big moment” en de Amerikaanse pers nam die duiding in grote lijnen over. Kijk eens, onze commander in chief schrijft geschiedenis.

De vraag is natuurlijk: is de geschiedenis die in de gedemilitariseerde zone (DMZ) tussen Noord- en Zuid-Korea geschreven werd geschiedenis met een grote g? Wordt 2019 een jaartal dat Koreaanse schoolkinderen straks uit hun hoofd moeten leren? Of wordt het een fotomoment in een lange reeks die vooral goed is voor een vluchtige piek in de populariteit van een president en de despoot die hij bezoekt?

Trump en Kim hebben een pr-verbond tot wederzijds nut. Want dat is tot nu toe het resultaat van de inmiddels drie ontmoetingen tussen de twee: ze krijgen aandacht.

Trump kan zijn politieke tegenstanders laten zien dat hij wel degelijk tot grootse wereldpolitiek in staat is – in tegenstelling tot president Barack Obama. Trump, nu tweeëneenhalf jaar in functie, kon het niet nalaten uit te halen naar zijn voorganger. Obama zou jaren in Pyongyang hebben gebedeld voor een ontmoeting met Kim, meende Trump. Voormalige medewerkers van Obama bestreden die versie van de geschiedenis onmiddellijk.

Voor Kim is de winst veel groter: hij wordt gerehabiliteerd. Kim was een paria in de internationale gemeenschap, de dictator van een geïsoleerd land waar het individu niet telt, waar martelingen, dwangarbeid en ondervoeding de norm zijn. Nu is hij een gesprekspartner, een politicus die opkomt voor de belangen van zijn land, gelijk elke andere regeringsleider.

Het onderonsje heeft wel de belofte opgeleverd dat de vastgelopen onderhandelingen over denuclearisering worden hervat. Dat is op zich natuurlijk winst. Zoals het ook winst is dat de verhoudingen tussen de beide Korea’s enigszins ontspannen zijn en Kim geen grote raketten meer heeft getest sinds Trumps toenadering – hij testte wel kleinere exemplaren.

Maar er is geen enkele aanwijzing dat Kim nu wel serieus is. Noord-Korea gaat graag in dialoog, maar houdt zich zelden ergens aan. En de Verenigde Staten? Formeel streven die nog volledige, onomkeerbare en verifieerbare denuclearisatie na. Het is te hopen dat ze daaraan vasthouden en geen genoegen nemen met een gedeeltelijke ontmanteling van Kims kernwapenprogramma. Trump mag best de aandacht trekken, maar hij moet wel leveren.

Correctie (2 juli 2019): In een eerdere versie van dit commentaar stond dat Trump een gebrek aan gevoel voor theater niet ontzegd kan worden. Bedoeld werd dat Trump juist wel een gevoel voor theater heeft; ‘een gebrek’ is weggehaald.