Door de Eurotunnel achter Lesley aan

Wimbledon De familie van Lesley Kerkhove reisde dinsdag vroeg vanuit Zeeland om haar te zien debuteren op Wimbledon. „Komaan Les!”

Lesley Kerkhove verloor bij haar debuut in het enkelspel op Wimbledon.
Lesley Kerkhove verloor bij haar debuut in het enkelspel op Wimbledon. Foto Henk Koste

Dinsdagochtend vijf uur zijn ze vertrokken met de Mercedes-Benz – model E-klasse – uit Zierikzee, Zeeland. Met z’n vieren: vader, moeder, zus en oom. Op naar Wimbledon, Londen, waar oudste dochter Lesley Kerkhove (27) debuteert in het enkelspel, één van de grootste wedstrijden in haar carrière. Ze nemen in Calais de Eurotunnel Le Shuttle en steken zo met de auto het Kanaal over.

Aan het eind van de ochtend arriveren ze op Wimbledon. Kerkhove staat dan al warm te spelen. Haar verloofde raapt de ballen – op 20 juli is de bruiloft. Ze staat tussen de elite: op de baan naast haar traint de Australische nummer één Ashleigh Barty en achter haar klinkt het geschreeuw van Maria Sjarapova. Als Kerkhove klaar is, begint Roger Federer op haar baan zijn training.

Haar ouders hebben in het verleden veel tijd en geld gestoken in haar loopbaan. Vader Robin Kerkhove (53) vertelde eerder dat hij in haar juniorentijd soms wel 80.000 kilometer per jaar reed en dat er seizoenen bij waren dat ze tienduizenden euro’s kwijt waren aan de begeleiding, reizen en materiaal.

Haar grote doorbraak bleef uit. Ze speelt in het schemergebied van het internationale tennis, als nummer 201 van de wereld. Ze is veroordeeld tot toernooien in de marge, met lage prijzengelden en vaak geen lijnrechters en ballenkinderen. „Dit is voor mij een luxe, waar ik nu sta.”

In vier eerdere pogingen won ze nog nooit een partij in het kwalificatietoernooi van Wimbledon. Tot vorige week. Ze versloeg in de derde en laatste ronde de Duitse Sabine Lisicki, voormalig Wimbledon-finaliste.

„Toen hoorde ik een gil boven van mijn vriendin en wist ik dat het goed zat”, zegt vader Kerkhove dinsdag op Wimbledon. Hij heeft een kledingzaak in Zierikzee, zijn woning zit erboven. Achterin de zaak staat een bespanningsmachine waarmee hij ook de rackets van zijn dochter bespant.

Zijn personeel runt de zaak vandaag, zodat hij naar Londen kan. Kiki Bertens regelde dat Kerkhove vier tickets kreeg: zij heeft extra privileges als nummer vier van de wereld en door haar kwartfinale vorig jaar, waar Kerkhove maar recht had op één toegangskaartje voor naasten.

Lees ook: Langzaam gaat Wimbledon mee met de moderne tijd

Baan zeven

De familie Kerkhove zit op de eerste rij op de kleine baan zeven, dichtbij het centercourt. Ze speelt tegen de Servische Ivana Jorovic, 99ste van de wereld. De baan ligt op een open terrein, het is druk, rumoerig, mensen lopen langs, ernaast zit een horecagelegenheid, champagneflessen worden ontkurkt.

Pa Kerkhove zit nerveus voorover gebogen op de krappe stoeltjes. „Komaan Les!”, klinkt het steeds.

Kerkhove werkt sinds maart vorig jaar met coach Selma Andrade (35). „Ik trof een speler die behoefte had aan een frisse wind, nieuwe inspiratie”, zegt ze. Kerkhove, van nature vrij introvert en stoïcijns, moet meer „overtuiging” krijgen in haarzelf.

De afgelopen jaren zat er weinig vooruitgang in de loopbaan van Kerkhove, op een paar uitschieters na. Ze had behoefte aan een „hardere aanpak”, zegt Andrade. „Haar woorden waren letterlijk: ik heb een schop onder mijn kont nodig.” Met haar conditietrainer werkten ze aan haar fysiek. Andrade: „Op een aantal fronten was zij niet snel genoeg.”

Dinsdag is dat een van de problemen, Kerkhove beweegt moeizaam naar de hoeken. Maar ze speelt goed, met prima groundstrokes. Soms is er oogcontact met haar ouders. Bij 5-4 serveert ze voor de eerste set, maar verzaakt. Even later in de tiebreak staat ze 5-2 voor. „Durven hè, kom op”, roept haar vader. Maar ze speelt te passief en verkrampt een beetje.

Ze verliest de set. Haar vader loopt weg en steekt om de hoek naast de baan een sigaret op. „Ik denk: die trekt ze eruit”, zegt hij. „Zo zonde.”

Het is een mooi gevecht. De Servische schreeuwt het regelmatig uit. Kerkhove probeert het nog om te draaien, in de tweede set is ze dicht bij 3-0, maar verspeelt onnodig haar servicegame. „Misschien zie je het niet, maar de spanning is om te snijden”, zegt haar vader. Betty Stöve, Wimbledon-finalist in 1977, staat inmiddels ook te kijken.

Kerkhove verliest met 7-6 en 6-4. „Potverdomme”, schudt haar vader. „Geknokt, maar het was niet genoeg.” Dinsdagavond rijdt de familie weer terug naar Zeeland. Kerkhove baalt van de gemiste kansen „Ik had door kunnen gaan naar de tweede ronde.” Ze verdient zo’n 50.000 euro met het verlies in de eerste ronde, tot Wimbledon verdiende ze 30.000 euro. Kerkhove: „Misschien sta ik over een paar weken weer op een klein baantje ergens ver weg. Dan is het wel even schakelen.”