Opinie

    • Lotfi El Hamidi

In de ban van de zelfmoord van Europa

Lotfi el Hamidi

Het afgelopen decennium heeft een bijzonder en nogal succesvol genre zich in de non-fictie-afdeling van de Europese boekenwinkel genesteld: dat van het ondergangsdenken. Denk aan bestsellers als Deutschland schafft sich ab van Thilo Sarrazin, Le Suicide français van Éric Zemmour en meer recentelijk The Strange Death of Europe van Douglas Murray. Veel van deze zelfmoordbrieven in boekvorm komen min of meer op hetzelfde neer: Europa, of specifieker West-Europa, is hard bezig met een demografische en culturele zelfvernietiging.

Ook in Nederland blijkt er behoefte te zijn aan het déclinisme-genre, zoals zaterdag bleek bij een drukbezocht symposium rond het onlangs naar het Nederlands vertaalde boek van Murray. De who’s who van de conservatieve (tegen)beweging waren aanwezig: Bart Jan Spruyt (voorzitter van de Edmund Burke Stichting), Henk-Jan Prosman (PKN-predikant en vertaler van Murrays boek), Tom Zwitser (uitgeverij De Blauwe Tijger) en de later aangeschoven FVD-leider Thierry Baudet, die het eerste exemplaar mocht ontvangen.

In de voormalige synagoge stond vooral de rol van het christendom centraal, dat tegenwoordig slechts als een gesel voor het zelfkastijdende Europa zou dienen. Zo denkt Prosman „dat de linkse elite de neiging heeft West-Europa prijs te geven aan immigranten en aan de islam”, het gevolg van „een vreemd soort degeneratie van christelijke waarden”. „We lijden onder de tirannie van de schuld. In feite zeggen veel leidende politici van westerse naties: wij zijn vanwege ons kwalijke verleden verplicht zoveel mogelijk immigranten op te nemen en onze cultuur verdient het om te verdwijnen.”

Bij Pauw noemde Baudet vrijdag het klimaatakkoord „één van de langste zelfmoordbrieven uit de geschiedenis” en in Gouda mocht hij verder oreren over de kritieke toestand van de westerse beschaving. Het boek van Murray vond hij niet meer dan „een opsomming” van dingen die hij „allang wist”. „Samenlevingen kunnen in de ban raken van een soort doodscultus, een soort zelfmoordcultus”, zei hij, en dat zou nu het geval zijn in het Westen. De vraag die Baudet bezighoudt is „waarom dat dan zo is”. Want hoeveel boeken zoals dat van Murray er ook verschijnen, Baudet betwijfelt of „feiten kunnen doordringen in een hermetisch door culturele zelfmoord bevangen brein”.

Kortom, Europa is een vermoeide en decadente beschaving, en niet opgewassen tegen de vitale en zelfverzekerde islam. Hoe „de grootste uitdaging sinds de Slag bij Poitiers” (‘cultuurchristen’ Baudet kent zijn klassiekers) het hoofd te bieden? „We zouden onszelf allemaal christen moeten noemen”, zo wordt de Italiaanse filosoof Marcello Pera geciteerd. Daarmee wordt het opportunisme van de alliantie tussen alt-right en het conservatieve christendom bondig samengevat.

Lotfi El Hamidi (L.elHamidi@nrc.nl@Lotfi_Hamid) schrijft op deze plek een wisselcolumn met Tom-Jan Meeus.