Recensie

Recensie Muziek

Een King Lear met crossmotors en breakdancers

Opera Holland Opera viert zijn 25-jarig jubileum met de nieuwe opera ‘King Lear’. Vooral dankzij de schitterende setting is het een belevenis.

King Lear, door Holland Opera, wordt opgevoerd in Fort Rijnauwen.
King Lear, door Holland Opera, wordt opgevoerd in Fort Rijnauwen. Foto: Ben van Duin

Een Re Lear-libretto lag bijna een halve eeuw op zijn bureau, maar Shakespeare-bewonderaar Verdi durfde zijn gedroomde opera nooit te componeren. Naar verluidt joeg het beeld van de waanzinnige Lear op de hei hem angst aan. Nu is er toch een King Lear, met muziek van Verdi en de Nederlandse filmcomponist Fons Merkies, waarmee het gezelschap Holland Opera zijn 25-jarig bestaan viert. Afgelopen weekend ging King Lear in première op de schitterende buitenlocatie van Fort Rijnauwen bij Bunnik.

Holland Opera, regelmatig bespeler van het fort, heeft bewezen die troef geweldig te kunnen uitspelen. Fort Rijnauwen bevat weides, bos, grachten en slotmuren. De zichtlijnen in dit theater zonder coulissen zijn spectaculair en worden optimaal benut: personages dwalen door de achtergrond, het koor, verkleed als begrafenisstoet, zie je al minuten aankomen voor ze beginnen te zingen. Crossmotors en een pikzwarte Corvette komen aangescheurd uit de verte. De stalen constructie met ophaalbrug en orkestkiosk in de voorgrond is een multifunctionele bühne, maar het decor fungeert ook als een soort zoekplaat.

Out-of-the-box

Artistiek leiders Niek Idelenburg (muziekarrangementen) en Joke Hoolboom (libretto en regie) veroorloven zich velerlei ingrepen en vrijheden. Hun out-of-the-box-benadering is een kracht van Holland Opera, maar schept ook dode hoeken. De machtspolitieke context is geschrapt, evenals de verhaallijn van Gloucester; Edmund (bariton Alexander de Jong) is nu Lears bastaardzoon, die als intrigant (geflankeerd door vier gemotoriseerde breakdancers van de groep 155) iedereen in het verderf stort. Maar waarom maakt de verstoten Cordelia (sopraan Elisabeth Hetherington) zich niet kenbaar aan haar blinde vader, nadat hij berouw heeft getoond?

Muzikaal is het ook eclectisch, met Verdi (fragmenten uit Otello, de prelude uit Macbeth, het Dies irae uit het Requiem) naast muziek die jazzy of middeleeuws aandoet. Het Dies irae keert zelfs terug met gierende elektrische gitaarsolo. De cast is goed, met bariton Wiebe Pier Cnossen als uitschieter, ook al wordt zijn King Lear door de slapstickelementen in het libretto geen moment tragisch. Het uitstekende koor zorgt regelmatig wel voor vervoering.