Opinie

Van de Sanden sjokt en sjokt

Wilfried de Jong

Zo’n terugkijkknop op de televisie is zo gek nog niet. Was rechtsbuiten Shanice van de Sanden werkelijk zo slecht geweest tegen de Italiaanse voetbalvrouwen? Met een velletje op schoot begon ik te turven. Na de eerste tien minuten stonden er al vijf streepjes voor een goede actie. Dat viel mee. In mijn beleving had ze van het begin tot haar vervanging in de tweede helft slecht gespeeld. Naarmate de eerste helft vorderde, zette ik toch steeds meer streepjes bij ‘fout’.

Ze kwam niet langs de verdedigers, haar voorzetten misten precisie en kwamen geregeld uit bij de tegenstander.

Tijdens de drinkpauze holde Van de Sanden naar de kant, gooide een koelvest om haar nek en dronk afwisselend uit twee flesjes dorstlesser. Was ze bevangen door de extreme hitte?

De 34ste minuut was dramatisch: twee beroerde voorzetten achter elkaar. Zelfs een balletje over vijf meter belandde ver achter spits Miedema.

Van de Sanden wordt geroemd om haar topsnelheid. Ik kijk juist graag naar haar als ze wandelt zonder bal. Haar motoriek herken je onmiddellijk. Van de Sanden heeft aanleg om ouderwets te sjokken. Bij iedere pas duwt ze haar schouders naar voren en het hoofd geeft nog een zetje na.

Luipaarden en panters verenigen dat slome en snelle in zich. Zachtjes besluipen en vervolgens flitsend toeslaan. Wellicht was het kapsel bij aanvang van het toernooi bedoeld als verwijzing naar de vacht van zo’n jachtig dier maar inmiddels rest nog slechts een stro-achtige coupe op haar hoofd.

Vlak voor de rust ging de rechtsbuiten weer de mist in. Er brak iets in Van de Sanden. Moedeloos zette ze een paar passen: dit was ‘slow’ sjokken. Coach Sarina Wiegman zat met een paar nagels aan haar mond en keek veelbetekenend naar de assistenten.

Een wissel was aanstaande.

Het imago van ‘die lekkere gekke meid’ brokkelde in een paar teleurstellende wedstrijden af; Shanice van de Sanden was de schlemiel van het elftal geworden.

In de tweede helft vocht ze nog voor wat ze waard was. Ze kreeg nog een opbeurend duimpje van Miedema na een slappe voorzet. Van de Sanden kon zien hoe haar vervanger Lineth Beerensteyn zich warmliep.

Na tien minuten in de tweede helft viel het doek. Van de Sanden kwam naar de kant, gaf Beerensteyn een zoen op de wang en liep naar de bank waar ze alle uitgestoken handen aantikte. Een half uur later stond Nederland met 2-0 voor. De vrouwen gingen naar de halve finale en mochten spelen op de Spelen in Tokio.

Na de wedstrijd stond de hele groep uitgelaten in een kring op het veld. Winnen doe je met elkaar, is het dwingende devies. In die cirkel van ineengevlochten armen stond één vrouw te juichen om de winst, in de wetenschap dat het niet haar verdienste was.

Je zou er bijna medelijden van krijgen.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.