‘Mijn dagen hebben geen vast ritme’

Spitsuur Caroline Froeling (48) woont met haar twee zoons in Havelte. Ze is coach en reist voor haar werk regelmatig naar Jordanië. „Ik word gewoon heel blij van vrijheid.”

Caroline: „Ik ben echt een buitenmens. Bij mooi weer slaap ik in de tuin, dat geeft me het woestijngevoel. De bedoeïenen vragen wel eens of ik niet bij hen wil komen wonen, maar dat doe ik niet. Ik zou de hitte ’s zomers niet overleven. Bovendien houd ik van mijn leven in Nederland.”
Caroline: „Ik ben echt een buitenmens. Bij mooi weer slaap ik in de tuin, dat geeft me het woestijngevoel. De bedoeïenen vragen wel eens of ik niet bij hen wil komen wonen, maar dat doe ik niet. Ik zou de hitte ’s zomers niet overleven. Bovendien houd ik van mijn leven in Nederland.”

Caroline: „Het hoofdbestanddeel van mijn baan als coach zijn de woestijnreizen naar Jordanië die ik organiseer. Dat zijn bezinningsreizen van een dag of tien, waarbij we met bedoeïenen en hun kamelen door de Wadi Rum-woestijn trekken. Het is een waanzinnig mooie woestijn die op de Werelderfgoedlijst staat. Die bedoeïenen zijn kunstenaars in het leven in eenvoud. Die pure omgeving gebruik ik om mijn reisgenoten te helpen hun oordelen over zichzelf en anderen los te laten. De woestijn werkt als een soort zuiveringsinstallatie: door de stilte wordt alle rotzooi – prikkels, impulsen – uit je hoofd gehaald en wat overblijft is je ‘echte ik’. In de woestijn hoef je even geen meningen te vormen. De mensen die meegaan naar Jordanië zijn veelal mensen die twijfels hebben over hun werk, mensen die het gevoel hebben, ‘is dit het nu?’ Of mensen die net een scheiding of ander verlies achter de rug hebben. In de woestijn ontdek je weer wat voor jou belangrijk is.”

„Ik ben niet altijd coach geweest. Ik was eerder adjunct-directeur van het Erfgoedhuis in Drenthe, een stichting met als doel het Drentse erfgoed levend te houden. Toen werd ik gevraagd om te solliciteren naar een bestuursfunctie in een ziekenhuis, ook weer een baan waarin ik mensen moest verbinden. Zo ging het steeds in mijn loopbaan. Ik werd gevraagd voor functies en zei dan ‘ja’, omdat ik eigenlijk niet goed wist wat ik wilde, wat ik belangrijk vond. Ik ging af op mensen om me heen, die me aanmoedigden ja te zeggen tegen een functie met meer zeggenschap en een groter budget. Toen ik me dat realiseerde, dacht ik: ik ga ‘nee’ zeggen, anders kom ik wéér in een wereld terecht die niet de mijne is.”

„Toen pas ontdekte ik dat ik bekaf was en kwam ik in een gigantische burn-out terecht. Het werd een van de vruchtbaarste periodes in mijn leven. Ik ontdekte dat beleidsplannen en budgetten me helemaal niets konden schelen, maar dat ik mensenwerk wilde doen. Ik ben toen een coachingsopleiding gaan volgen, op het snijvlak van westerse psychologie en oosterse wijsheden, met veel lichaamswerk, en ben zzp’er geworden.”

Een hecht team

Caroline: „Ik ben ongeveer twee maanden per jaar in Jordanië. Dat zou van mij wel langer mogen zijn, maar ik heb ook nog twee zoons, van 15 en 17. Die wonen bij hun vader als ik weg ben. Hij woont ook in Havelte en we zijn met z’n vieren nog steeds een hecht team. Vlak vóór en net na de woestijnreizen ligt mijn spitsuur. Op die momenten wil ik extra aandacht geven aan de kinderen en mijn cliënten, en ook aan de mensen die meereizen. Tegelijkertijd moet ik mezelf dan even rust gunnen. De rustigste tijd van het jaar is de zomer: dan organiseer ik geen reizen en zijn veel cliënten met vakantie.”

„Eigenlijk wil ik zo min mogelijk gebonden zijn aan mijn woonplaats en zoveel mogelijk reizen. Daarom heb ik nu een online coachingsprogramma ontwikkeld, zodat ik ook kan coachen als ik niet thuis ben. Zelfs toen de kinderen nog heel klein waren, vond ik het heel fijn om weg te zijn. Ik mis hen nooit, maar ben wel dol op ze en vind het altijd fijn om hen weer te zien. Ik ben nu eenmaal geen traditionele moeder. Mijn dagen hebben ook geen vast ritme. Ik word gewoon heel blij van vrijheid. Ik werk twee dagen in Utrecht en Arnhem en dan kan ik niet koken voor de kinderen. Gelukkig zijn ze groot genoeg om zelf een pasta in elkaar te draaien. De andere dagen proberen we samen te eten. Ook hun vader vindt zijn vrijheid belangrijk, de kinderen zijn dus niet anders gewend. Het heeft hen zelfstandig en ondernemend gemaakt. De oudste heeft in de vakanties en een aantal weekenden per jaar een bijbaan op Ameland, soms ga ik met hem mee.”

Slapen in de tuin

Caroline: „Ik geef veel geld uit aan reizen. Aan mijn huis heb ik ook veel gedaan: isolatie, de tuin, een nieuwe keuken. En ik geef veel geld uit aan zelfontwikkeling: een opleiding voor teamcoaching bijvoorbeeld en een cursus ‘voice dialogue’. Daarin leer je de verschillende stemmen die je in jezelf hebt met elkaar te praten. Ik wil me ook graag bekwamen in fotografie, ook voor mijn werk. Werk en privé lopen bij mij heel erg door elkaar, omdat ik van mijn hobby mijn werk heb gemaakt.”

„Deze zomer wil ik in mijn eentje met de omgebouwde Volkswagenbus van mijn moeder naar Noorwegen. Wild kamperen. Aan kleding geef ik nauwelijks geld uit, ik krijg veel. Van een vriendin die een kast opruimt bijvoorbeeld. Zelf geef ik liever geld uit aan culturele uitjes, een weekendje weg of uit eten gaan.”

„Als ik niet werk, vind ik het heerlijk om in de tuin te werken en om in de natuur te zijn. Een paar dagen fietsen, wandelen op de hei of zeilen op het Wad. En om dingen te doen met vrienden, naar een muziekcafé bijvoorbeeld. Of om een vuurtje te stoken in de tuin. Ik ben echt een buitenmens. Bij mooi weer slaap ik in de tuin, dat geeft me het woestijngevoel. De bedoeïenen vragen wel eens of ik niet bij hen wil komen wonen. Maar dat doe ik niet. Ik zou de hitte ’s zomers niet overleven, bovendien houd ik van mijn leven in Nederland.”