Opinie

Directeur van de botsautootjes

Christiaan Weijts

‘Elektrisch rijden doe je maar op de kermis.” De tweedehandsautoverkoper keek me glunderend aan. In Den Haag werd de laatste hand gelegd aan het klimaatakkoord, en hier, in een dorpje iets verderop, kwam ik mijn oude Citroën (letterlijk uit het jaar nul) inruilen. Bij aanschaf dacht ik nog dat het mijn laatste benzinedrinker zou zijn.

Niet dus. Nog steeds bestaan er geen stekkerwagens in het budgetsegment van de stukjesschrijver. En dat zal nog wel zo blijven, onder het huidige kermisbeleid.

Hoe stoer klonk het regeerakkoord nog: „Het streven is dat uiterlijk in 2030 alle nieuwe auto’s emissieloos zijn.” Het klimaatakkoord komt daar nu dwars op ingebeukt, door de subsidies op elektrisch rijden weer af te zwakken. En tja, en omdat automobilisten dan massaal gaan doen wat ik deed – terugvallen op een benzinetweedehandsje – gaan ze die voorgenomen accijnsverhoging op benzine weer schrappen.

En dan slaat de boel compleet op tilt: dat goede oude rekeningrijden moet maar eens ingevoerd worden. Waarom? Omdat we meer elektrisch gaan rijden, aldus de VVD, en er dus minder accijnsinkomsten zijn.

Voor zo’n visie is lef nodig. Rioolgoor lef. Zeker in de variant die ze ook willen onderzoeken: rekeningrijden exclusief voorbehouden aan elektrische auto’s. Nu zoveel mensen stoppen met roken lopen we accijnzen mis. Daarom komt er een extra heffing op groente en fruit. Laat die plantenvreters ook maar „hun fair share betalen”, zoals Klaas Dijkhoff het noemde.

Voor de lol kwam de Algemene Rekenkamer ook nog een bijdrage leveren, in de vorm van een uitgekiende kop-staartbotsing: die hele subsidie voor dat elektrisch rijden, dat is trouwens een dure grap hoor, want zoveel CO2 reduceer je er niet mee. Alsof het alleen daarom zou gaan in die hele energietransitie. En niet om fijnstof, uitgeputte oliebronnen, roofbouw en militaire beveiliging voor olietankers.

Intussen is wel de beeldvorming bewerkt. Zie je wel, roept half wakker Nederland – ineens vol amechtig vertrouwen in zo’n Haags instituut als de Rekenkamer – die malle stroomkarretjes zijn helemaal niet goed voor het milieu.

Horten, stoten, abrupt remmen en dan plankgas achteruit: de dollemansrit naar emissieloos 2030 is er een van tegen elkaar op botsende ideetjes, meninkjes en experimentjes. Niemand blijkt in staat het daar bovenuit te tillen. En daar staan ze dan, de kopstukken die vol ernstige trots hun klimaatakkoord presenteren, terwijl ze alleen maar de directeuren van de botsautootjes zijn.

Ik reed terug in een Japanner. Elke kilometer stoot hij 193 gram CO2 uit. Misschien haalt hij 2030 nog wel, maar mijn laatste benzineauto zal hij vrees ik niet zijn.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.