Aan zee over het leven praten

De Toerist Steeds meer buitenlandse toeristen bezoeken Nederland, in 2018 ruim 19 miljoen. Wie zijn het?

Mahmud Qureshi uit Pakistan
Mahmud Qureshi uit Pakistan Pepijn Keppel

Acht jaar geleden zag Mahmud Qureshi (78) zijn dochter voor het laatst. Ze verhuisde voor de liefde vanuit Pakistan naar Nederland. „Natuurlijk heb ik haar gemist, elke dag opnieuw. We hebben altijd contact gehouden, waren in elkaars leven zonder er te zijn. Via WhatsApp sturen we elkaar berichten en soms ontvang ik een foto van mijn kleinkinderen.” Nu zien ze elkaar eindelijk weer.

Zijn dochter nam hem de afgelopen week mee naar Scheveningen, Noordwijk en Katwijk. Qureshi is gek op het strand. Samen zitten ze dan in het zand te praten over het leven, voeren de gesprekken die je niet via een beeldscherm voert. „Het water gaan we niet in. Maar het praat anders, aan zee. Het is bijzonder fijn om weer bij elkaar te zijn, haar kinderen te zien, te zien waar ze woont. Dat maakt me erg gelukkig.”

Naast het strand wilde hij graag naar de Burgsteeg in Leiden. Ter hoogte van huisnummer 12, nabij de toegangspoort van de burcht, werd in 1997 hoog op de muur het gedicht ‘De tong zal het woord missen’ van de Pakistaanse dichter Nasir Kazmi aangebracht.

We waren in elkaars leven zonder er te zijn

Acht jaar geleden zag hij het gedicht voor de eerste keer. De dichter, één van de bekendste van zijn tijd, was voor Qureshi toen nog onbekend. Zijn dochter heeft er wel eens een foto van gestuurd als ze er langs kwam, maar hij wilde zélf zien dat het daadwerkelijk nog op de muur stond.

Als hij uitlegt wat het gedicht betekent, beweegt hij zijn handen onrustig. „Het gaat over iemand die een nieuw leven opbouwt in een ander land, over iemand die zich een vreemdeling voelt in een onbekend land. Het voelt er anders, het ís er anders. Hij mist zijn thuisland.”

Hij mompelt iets in het Urdu, de officiële nationale taal van Pakistan, laat dan een stilte vallen. „Nasir Kazmi schrijft vaak over verdriet, over dat wat hij mist. Een beetje zoals ik mijn dochter al die tijd gemist heb en ik Pakistan mis als ik op reis ben. Bij deze poort komt gemis bij elkaar.”