Recensie

Recensie Beeldende kunst

Zo statig was Stegosaurus nog nooit

Fotografie Vlijmscherpe portretten van de prehistorie, in formaten die passend zijn voor oertijdreuzen.

    • Lucas Brouwers

Dit kan geen echte foto zijn. Dat is de eerste gedachte bij het zien het werk van Christian Voigt. Daarvoor is de T.rex-schedel te driedimensionaal, de textuur te tastbaar. Maar een blik langs de lijst onthult geen trucage. Dit is geen hologram of projectie. De foto is echt.

Voigt fotografeerde voor de serie Evolution schedels en skeletten van prehistorische dieren uit de collectie van natuurhistorische musea uit Europa en één dinopark. De serie bestaat vooral uit dino’s, maar de sabeltandtijger en mammoet zijn ook present.

De foto’s zijn stuk voor stuk vlijmscherpe portretten van de prehistorie. Het grote formaat helpt mee: twee meter of meer. Passend voor oertijdreuzen. En die kleuren! In musea kunnen fossielen iets flets en koolbruins hebben. Maar Voigt laat zien dat er kleur, karakter en warmte verborgen zit in die oude botten.

Voigts foto’s zijn in werkelijkheid uit tientallen foto’s opgebouwd, zorgvuldig over elkaar heen gelegd. Meervoudige belichting heet deze techniek. Voigt laat je zo kijken op een manier waarop je zelf niet kijken kan: in hoog contrast, alles scherp, perfect uitgelicht.

Foto’s Christian Voigt

Bij de skeletten van dieren die Voigt van voren fotografeerde komt zijn techniek het best tot z’n recht. Dan werkt de diepte in het dier. Triceratops en Stegosaurus kennen we wel, maar zoals Voigt ze heeft gevangen zag je ze nog niet: statig, met karakter, echt. Ook de schedels zijn krachtig, vooral die van de draakachtige dikkopdino Stygimoloch.

Zoals altijd is Tyrannosaurus rex de grote aandachtstrekker en publiekslieveling. Logisch, met zijn iconische schedel en zijn imposante tanden. Maar het knappe van Voigts foto’s is dat je toch opnieuw gaat kijken.

Voigt maakte eerder panoramische foto’s van landschappen, tempels, bibliotheken en musea. Het idee voor Evolution ontstond in de centrale hal van het Natural History Museum in Londen. Daar is een skelet van een blauwe vinvis opgespannen. Voigt was getroffen door het contrast tussen de ‘archaïsche kracht’ van het skelet en de ‘strikte ordening’ van de architectuur eromheen.