Recensie

Recensie Muziek

Nog één keer klinken de heerlijk archaïsche solo’s van KISS

Rock Als een groteske cartoon van een hardrockband bracht KISS tijdens het concert van de afscheidstour in de Ziggo Dome in Amsterdam alle troeven in stelling. Bas- en drumsolo’s kwamen op hoogwerkers naar de mensen toe.

KISS tijdens het optreden in de Ziggo Dome in Amsterdam.
KISS tijdens het optreden in de Ziggo Dome in Amsterdam. Foto Kamiel Scholten

Vaarwel Starchild, Demon, Spaceman en Catman. KISS houdt er mee op en de End Of The Road World Tour maakt een eind aan hun groteske cartoon van een hardrockband. Sinds 1974 bleven de uitgangspunten min of meer hetzelfde: de kostuums met plateauzolen en de gezichtsbeschildering van de bandleden, de uitgestoken tong van Gene Simmons en de met veel vuurwerk gebrachte nummers waarvan het liederlijke seksisme nog van vóór het #MeToo-tijdperk stamt. ‘Love Gun’ en ‘Lick It Up’ met de obscene vingergebaren van Paul Stanley (67) behoren voorgoed tot het tijdperk waarin willige groupies zich nog bij de kleedkamerdeur verdrongen.

KISS zou KISS niet zijn zonder een knallend afscheid. Letterlijk, want in de uitverkochte Ziggo Dome werd werkelijk alles uit de kast gehaald op het gebied van overdonderend knal- en glittervuurwerk, confettikanonnen en een vuur- en bloedspuwende monsterbassist. Gene Simmons (69) leek er werkelijk lol in te hebben de stukgebeten bloedcapsules voor het laatst langs zijn enorme tong te laten vloeien. Zijn personage komt rechtstreeks uit een oude horrorfilm: net als het Monster van Frankenstein kan hij niet anders dan schrik aanjagen.

Foto Kamiel Scholten
Foto Kamiel Scholten
Foto Kamiel Scholten
Foto’s Kamiel Scholten

Als laatste oorspronkelijk bandlid naast ‘Demon’ Simmons had ‘Starchild’ Stanley de rol van spreekstalmeester, ook al deden zijn stembanden het niet meer zo goed en sprak hij de stad waar zijn moeder ooit woonde toe met een aandoenlijk gelispel. Voor het laatst waren daar de heerlijk archaïsche bas-, drum- en gitaarsolo’s, gespeeld op hoogwerkers om de muzikanten dicht bij de verre tribunes te brengen. Van ‘Detroit Rock City’ tot de discorocker ‘I Was Made For Lovin’ You’ bracht KISS alle troeven in stelling, met geheven gitaren en een ingeblikt orkest achter de potsierlijke pianosolo ‘Beth’ van drummer Eric Singer.

De boodschap die KISS achterliet was er een van onbegrensd hedonisme: „I wanna rock and roll all night and party every day”. Dat feest moest ooit ergens eindigen.