Recensie

Recensie Muziek

Nog één keer nostalgisch naar de bommenwerperkapsels van The B-52s

Recensie De zangeressen van de B-52s klinken na 40 jaar nog altijd snel en meisjesachtig, bleek tijdens een vrolijk afscheid van de band in Paradiso.

Nostalgie voor ex-punkers: afscheid van de B-52s in Paradiso, zondag 23 juni 2019 in Amsterdam.
Nostalgie voor ex-punkers: afscheid van de B-52s in Paradiso, zondag 23 juni 2019 in Amsterdam. Andrea Röell
    • Jan Vollaard

Hogelijk origineel was de mix van new wave, surfmuziek en jaren zestig-meidenpop waarmee the B-52s zich in 1979 aandienden. Genoemd naar de torenhoge kapsels van de zangeressen die herinnerden aan de omhoog gerichte neus van B52-bomenwerpers, bracht de band een luchtigheid die in het punktijdperk verloren leek te zijn gegaan. Veel ontwikkeling zat er sindsdien niet in, of het moet de melodieuze pop van het album Cosmic Thing uit 1989 zijn geweest.

Het is een dappere beslissing dat de band uit Athens, Georgia er nu mee ophoudt, los van sporadische optredens die ze nog in eigen land zullen doen. The B-52s zijn nog even leuk als altijd, maar ze werden een attractie voor nostalgisch ingestelde ex-punkers. Opvallend is dat zangeressen Kate Pierson (71) en Cindy Wilson (62), de laatste nu zonder beehivekapsel, nog even meisjesachtig schel klinken als ooit tevoren.

Daartussen maakt spreekzanger Fred Schneider zijn clowneske bewegingen en pakt hij een vogelfluitje of een fanfarexylofoon om de muziek franje te geven. ‘Mesopotamia’ met de toeristische kanttekening „there’s a lot of ruins” werd als obscuur nummer aan de parade van hits en publieksfavorieten toegevoegd.

Vroege hits als ‘Rock Lobster’

Het kan trouwens ook heel goed zonder Schneider, zo bleek toen de zanger een tijdlang van het podium verdween en de zangeressen hun aanstekelijke ‘Roam’ brachten. De gedeconstrueerde surfgitaar in ‘Private Idaho’ en de robotdisco van ‘Dance This Mess Around’ onderstreepten dat The B-52s in de beginperiode hun belangrijkste statement maakten. De vroege hits ‘Planet Claire’ en ‘Rock Lobster’ werden tactisch tot het laatst bewaard, in een toegift die het optreden bij elkaar nog geen anderhalf uur lang maakte.

Een droevig afscheid werd het niet. Daarvoor straalden The B-52s teveel vrolijkheid uit en was het maar al te duidelijk dat de band een prachtig beknopt en afgerond oeuvre van min of meer tijdloze popsongs nalaat.