Opinie

Inzamelen

Marcel van Roosmalen

Dat er mensen zijn die echt denken dat ze anderen ervan bewust moeten maken dat kanker een verschrikkelijke ziekte is, verbaasde. Iedereen kent wel iemand met kanker of iemand die kanker gehad heeft, mijn vader had ook kanker, dus dat hoefde een van de ‘meezwemmers’ aan Maarten van der Weijdens zelfgekozen lijdensweg me echt niet met gedragen stem te vertellen. Behalve bewondering roept de Elfstedenzwemtocht van Maarten van der Weijden ook steeds meer kritiek op. Naast zoveel mogelijk geld inzamelen voor het KWF zou het hem vooral te doen zijn om aandacht, zou hij een messiascomplex hebben en alleen maar zwemmen vanuit het idee iets terug te moeten doen omdat hij overleefde en veel anderen niet. Origineel is die mening al lang niet meer.

Nee, ik ging die zwemtocht dit keer maar eens negeren.

Laat me met rust gek, vermoeiend land, met je zomerse Elfsteden, je hoempapa en fanfare, je oranje shirts en Friese vlaggen. Met je helden, overlevers en haters, met je sentiment, je 360-graden livestream en je ‘we zijn goed gek-mentaliteit’.

Maar hoe erg ik het ook probeerde: ongewild wist ik toch de hele tijd waar Maarten zich bevond, hij zwom zich overal dwars doorheen.

Harlingen - Dokkum - Franeker. (Ja de verkeerde volgorde, zo slecht probeerde ik het nieuws te volgen).

En ik wist zelfs hoe hij zich voelde.

Goed gegeten, voor op schema, geslapen in een tent op een boot, dochtertjes geknuffeld op een brug, emo-momentjes vanwege de verhalen van de ‘meezwemmers’.

Stond ik als bijverdienste met een groep huurders in Arnhem te debatteren, zei er opeens iemand dat je het geld dat je bespaarde met een warmtepomp natuurlijk ook aan Maarten kon geven.

Waarom niet aan het KWF?

Antwoord: „Dan telt het niet mee voor het totaalbedrag.”

En dan mijn moeder.

Buiten was het dertig graden. Ze zat binnen met de gordijnen dicht, de voeten in een bak ijswater. Ze vond de koffie te koud, een koek vulde te veel en de kleinkinderen waren te druk.

„Weet je wat ik wel zou willen zien, jongen? Die zwemmer, waarom wordt dat op de computer uitgezonden?”

Bij het weggaan zette ik haar achter de oude Dell op het bureau van mijn vader, in zijn bureaustoel. Windows Vista nog, maar Maarten zwom gewoon door het beeld.

Nog honderd zoveel kilometer te gaan.

Ze kondigde aan dat ze voorlopig bleef zitten waar ze zat.

„Tot Leeuwarden?”

„Ja jongen.”

En wat als de deurbel dan ging?

Het leek me een prestatie voor een vrouw van 87.

„Ik vind het rustgevend, als ik kijk vergeet ik alles.”

Ik dacht: als ze het volhoudt tot Leeuwarden maak ik geld over voor onderzoek naar alzheimer.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.