Opinie

Abandon

Hugo Camps

Terwijl Sunweb kwakkelde, flitste concurrent Jumbo-Visma de ene na de andere overwinning bij elkaar. Primoz Roglic was de kannibaal light en Dylan Groenewegen gaf spurtles. Nu was het aan Tom Dumoulin om het schrale seizoen van zijn team te compenseren met een Tourpodium.

Niet dus.

De renner was ineens niet meer in Tourmodus. Hij zei dat hij opgelucht was dat er een punt gezet kon worden achter zijn knie-soap. Dumoulin is van de perfectie. Hij wordt chagrijnig bij het minste malheur. Domheid stoort hem nog meer. Zijn val in Frascati was dom. Hij knalde tegen het asfalt door een renner die op luttele kilometers van de meet achterom keek. Doe dat in het begin van de koers, sukkel!

Het Nederlandse cyclisme lijdt aan de vallende ziekte. De tenoren gaan een voor een tegen de vlakte. Dumoulin, Steven Kruijswijk, Robert Gesink, Wilco Kelderman … Ze weten allen wat vallen is. Het zou de klassieke Hollandse roekeloosheid kunnen zijn, maar ik houd het op motorische wispelturigheid. Altijd bezig met het landschap en de stippen die daarin ronddolen. Het klimaat deugt niet, maar iedereen in Nederland is van de natuur. Een mooie boomgaard is nooit ontsnapt aan de blik van Bram Tankink.

Tom Dumoulin is een renner die relativeert. Hij kan leven met verlies, wat weinig kampioenen gegeven is. Maar hij wil wel de strijd aangaan met zijn uitdagers, en dat is hem nu niet gegund. De tijdritspecialiteit van Dumoulin was een surplus voor het podium. Alleen weet ik niet of Vincenzo Nibali, Nairo Quintana, Jakob Fuglsang en Egan Bernal klaar zijn voor een machtsgreep. Kruijswijk lijkt te onzeker voor het podium.

De Tour heeft de laatste jaren saaie winnaars gekend. Geraint Thomas heeft nooit de uitstraling van een legende gehad. Devote superknecht. Tom Dumoulin daarentegen was hot. Hij suist waar hij voorbijkomt. Top-item in de media. De boeren hadden hun radiootje al bovengehaald om mee te nemen naar de velden. Dat deden ze in de tijd van Joop Zoetemelk ook.

De Limburger heeft de Tour onthoofd. Voor Sunweb is het een kleine catastrofe. Het team heeft geen denderend voorjaar achter de rug en alles stond nu in het teken van de Tour. De vorige winnaar had geen jazz in de benen, Dumoulin is een heel orkest. Daarom zal hij zo gemist worden in de Tour 2019. Tom Dumoulin heeft charisma te koop. Wat dat betreft staat de Tour al jaren droog. De Ronde van Frankrijk heeft Europese genen. We zien er al decades niets meer van. Een Welshman als Thomas heeft geen voeling met karrensporen en natte kasseien. Hoog tijd om een renner uit het ‘Europa van de Zes’ weer eens te zien schitteren. Boerenkinkel? Geen bezwaar.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
Lees ook: Pech houdt Tom Dumoulin uit Tour de France