Opinie

Grote nederlagen deel 2

Dit WK kijk ik met mijn vader naar de politiek beladen wedstrijden, ik zal meteen maar bekennen dat ons hele leven politiek beladen is. Voor mij begon dat toen ik drie was en hij de gevangenis inging. Voor hem eerder, in ieder geval toen hij zich aansloot bij een guerrilla met een sociaal-anarchistisch streven. Daar heeft hij twaalf jaar voor gezeten.

Engeland-Argentinië valt in de categorie topzwaar. Wij denken dan aan wat in Europa de Falklandeilanden worden genoemd en in Zuid-Amerika de Malvinas. Voor ons is aanvaarden dat die eilanden Brits zouden zijn zoiets als in Nederland accepteren dat Texel bij Engeland zou horen. U begrijpt: de Trujillootjes waren vrijdag voor Argentinië. Vanina Correa droegen we op handen, de Argentijnse keepster stopte alles wat haar gammele elftal doorliet. Zelfs de penalty had ze, alleen die ene rotgoal niet.

Het buitenlandbeleid van de Verenigde Staten joeg in 1973 de socialistische Chileense president de dood in, dus VS-Chili zou ik met papá kijken. Bij ons betekent dat via Skype bellen en de functie ‘scherm delen’ inschakelen. Dan kan mijn vader in Montevideo op mijn scherm in Amsterdam meekijken, maar dan moet er wel elektriciteit in Uruguay zijn en dat was er zondag niet. Heel Argentinië en Uruguay zaten in het donker. Ik hoorde het van de Nederlandse publieke omroep. Alles lag plat, telefoon, Skype, alles.

Mijn vader was om zeven uur ’s ochtends opgestaan en zag door het raam hoe laat het was. In Uruguay valt het licht vaker uit, dan kijk je de straat in om te zien hoe ver de ‘uiter’ reikt. Als de hele straat in duisternis baadt, loop je naar een hoger punt om te kijken hoe ver de uiter de wijk in gaat. Meestal geldt: hoe groter de uiter, hoe langer hij duurt. Als mijn vader hoog genoeg had kunnen komen, had hij kunnen zien dat het tot aan de Malvinas donker was.

Er waren regio’s die zonder kraanwater zaten. Ik flipte de hele dag met visioenen van een uiter die weken zou duren, plunderingen, wetteloosheid, anarchie. Wat we altijd wilden, maar niet verheven tot deze macht.

In de middag was het licht weer terug. Mijn vaders huis stond vol emmers die hij tijdens de uiter met water had gevuld. We keken naar VS-Chili. Ook nu was de keepster de redder van een gammel team. Christiane Endler: van de negen schoten op haar raam, stopte ze er zes.

Mijn vader vroeg wat er verder was gebeurd, dus vertelde ik vrolijk wat ik wist over de 13-0 van de VS tegen Thailand en nederlagen met dubbele cijfers, tot ik mij hoorde vragen: „Ben jij wel eens met dubbele cijfers ingemaakt?”

Terwijl de vraag weggleed in de microfoon, zwaaide ik met mijn armen voor de camera alsof dat ruitenwissers waren waarmee ik mijn woorden kon uitvlakken. Mijn hersenen zijn ook een gammel team dat een goeie keeper nodig heeft, een die voor mijn mond gaat staan om afgeschoten stommiteiten tegen te houden. Mijn vader glimlachte: Ja, hij was wel eens met dubbele cijfers ingemaakt.

Carolina Trujillo is schrijfster.