Roald Dahl had geen ruim kantoor nodig voor zijn verhalen

Kunst op reis Waar leefden kunstenaars? Op reis naar de plekken waar zij hun stempel drukten. Deze week de schrijfhut van Roald Dahl in Great Missenden.

Foto Getty Images, Wikimedia commons, Shutterstock

Wie denkt dat je een ruim kantoor nodig hebt om groots te schrijven, moet naar Great Missenden in het Engelse Buckinghamshire. Daar woonde en werkte Roald Dahl drie decennia lang. Hij schreef er. Hij vond er dingen uit. Hij verzon er verhalen. Dahl kwam uit een Noors migrantengezin, was geboren in Wales, zwierf over de wereld, maar leefde uiteindelijk hier. Dahl woonde in Gipsy House, wandelde in het glooiende heuvelland van de Chilterns, maar de plek die het meest intieme beeld schetst van de schrijver, is zijn hut.

Dahl (1916-1990) werkte niet van achter een statig mahoniehouten bureau in een werkkamer met de grandeur die zijn status als auteur weerspiegelde. Nee, Dahl liep zijn tuin in, ging een klein bijgebouw in, zeeg neer in zijn comfortabele fauteuil en begon te schrijven. Vier uur per dag, twee uur voor het middagmaal, en twee uur na het middagmaal. Niet meer, niet minder. „Als ik hier ben, zie ik alleen het papier waar ik op schrijf. Met mijn gedachten ben ik bij Willy Wonka of James of Mr Fox of Danny”, zei Dahl ooit. „De kamer zelf heeft geen gewicht. Het is niet gefocust, een plek om te dromen en drijven en fluiten in de wind, zo zacht en stil en troebel als een baarmoeder.”

Dat Dahl zijn werkkamertje zag als een plek zonder materie, een soort voorloper van een koptelefoon met anti-geluid, betekent niet dat het zo maar een hok was. Met dezelfde precisie, geniale creativiteit en vindingrijkheid als de wijze waarop hij schreef, richtte hij zijn werkplek in. Aan zijn linkerzijde had Dahl een grote asbak binnen handbereik. Aan zijn rechterzijde zijn wandelstok.

Het werkblad op zijn schoot werd belicht door een Anglepoise-lamp waar een wit golfballetje aan een koordje hing zodat het licht precies goed scheen. In de rugleuning van zijn stoel had Dahl een uitsparing gemaakt. Zo had hij minder last van de rugpijn die hij overhield aan zijn vliegtuigcrash als RAF-piloot in Noord-Afrika tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Net als Dylan Thomas

De schrijvershut stond in de achtertuin van Gipsy House, dat niet toegankelijk is voor het publiek. Het huisje was vervallen en uiteindelijk werd besloten om het geheel over te hevelen naar het Roald Dahl Museum, eveneens in Great Missenden. In het charmante museum is de hut de meest intrigerende plek voor volwassenen. Terwijl kinderen opgaan in de tentoonstelling die op speelse wijze het leven van Dahl vertelt en luisteren hoe vrijwilligers voorlezen uit de werken van Dahl, kunnen ouders eindeloos staren en speuren naar details in dat kleine hutje dat zo veel briljante boeken heeft opgeleverd.

Het idee van een warme, geborgen plek om te schrijven leende Dahl van een andere Welshman. Dylan Thomas (1914-1953) dichtte vanuit een aangekleed schuurtje in Laugharne, in het Welshe graafschap Carmarthenshire. Een paar jaar geleden bezocht Felicity Dahl, de weduwe van Roald, Laugharne. „Er waren zo veel gelijkenissen. Alles was eenvoudig, en zo was Roald ook, hij wilde geen dure plezierjachten, hij wilde een eenvoudig leven. Hij was een man van het platteland, net zoals Dylan”, zei Felicity Dahl. Eén groot verschil: Dylan Thomas hield van het licht, het zicht op het estuarium van de rivier de Tâf. Thomas genoot van de grote ramen in zijn schrijvershut. Niet Dahl. Hij sloot het liefst de gordijnen. Geen daglicht. Dan was hij op zijn best in zijn „kleine nest”.

Het Roald Dahl Museum and Story Centre is open van dinsdag tot en met vrijdag (10-17u) en op zaterdag en zondag (11-17u). Great Missenden is per trein (Chiltern Railways) in drie kwartier bereikbaar vanaf London Marylebone.