Recensie

Recensie Uit eten

Creatief en modern eten in eetcafé aan gezellig plein

Uit eten Amsterdam Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.

Foto Rob van Dullemen
Foto Rob van Dullemen

Vaak verlangen we naar een eetcafé: informeel, betaalbaar en geen getut op het bord. En dus zijn we wat blij dat de Staatsliedenbuurt een nieuwe aanwinst heeft: het jongere zusje van Fijnkost in de Zocherstraat bij het Vondelpark. Het eetcafé is gevestigd in een hoekpand aan het Van Limburg Stirumplein, midden in een volkswijk die in de roerige jaren tachtig qua looks naar de gallemiezen werd geholpen met treurigstemmende nieuwbouw. Het plein bleef gezellig. Rondom zijn er horecazaken met terras; bij Fijnkost kun je ook buiten eten. De sfeer is hier een stuk minder deftig dan in de binnenstad.

Fijnkost is een zaak van nu en dat betekent dat er aan de vegetarische medemens is gedacht zonder er de nadruk op te leggen en dat je gerechten kunt en mag delen. De menukaart heeft borrelhappen, voorgerechten, tussengerechten en slechts twee hoofdgerechten, je maakt het zo duur als je zelf wil.

Opvallend is de uitgebreide wijnkaart: avontuurlijk met wijnen van verschillende importeurs, veelal biologisch en hier en daar een vin nature. Een fles met (gratis) kraanwater op tafel is geen punt, uit de boxen klinkt wezenloze disco, maar niet hinderlijk en de bediening is toegankelijk en vriendelijk.

We bestellen veel verschillende gerechten, te beginnen met prima brood van bakker Menno, dat met zowel olijfolie als boter komt (4,-), gevolgd door beignets met knolselderij (6,25) en panna cotta van doperwten (7,50). Dat laatste is een fris en behoorlijk zuur groentegerechtje waarbij de panna cotta zacht en romig is, een goede tegenhanger van de jonge geitenkaas, zure kapperappeltjes, zilte lamsoor, ultra-dun gesneden rode peper en venkel en het grappige aardappelkrokantje met munt. De beignets zijn te hard gefrituurd, weliswaar mooi bruin van de buitenkant, maar droog van binnen, waardoor de smaak van knolselderij is platgeslagen. Gelukkig geven de bijgeleverde salsa verde, die ook zuur is, en de dragonmayonaise de gewenste nattigheid.

Het draait hier om zuren en frituren, zoveel is duidelijk. Want ook de volvette porchetta (8,-), heerlijk maar iets te dun gesneden, komt met een brandadekroketje uit de frituur. En dat kroketje is weliswaar lekker vissig van smaak, maar te droog van textuur, domweg omdat ie te hard of te lang gefrituurd is. Gelukkig komt er hyperzure en hoogst persoonlijke piccalilly bij, een mooi contrast.

Datzelfde geldt voor de risottoballetjes bij de kalfsentrecote (15,25), terwijl je bij risotto eerder denkt aan smeuïg, dat het zo van je lepel loopt. Maar deze balletjes zijn gevuld met rijst en hazelnoot en behoorlijk droog... nee, dat frituren moet beter. De entrecote zelf is een bescheiden portie, maar lekker mals en met de goede cuisson en heeft een associatie met Turkije door de dille en de gestoofde rode en gele paprika, lekker!

We drinken er een werkelijk heerlijke lichte, rode wijn bij, precies op de goede temperatuur, namelijk koel: schiava, een lokale druif uit Alto Adige, ook wel bekend als vernatch uit Süd Tirol, van de wijncoöperatie Erste + Neue (29,-)... bijzonder deze wijn op de kaart van een eetcafé te vinden!

We hebben nog ruimte voor een dessert: een kaasplankje met drie kazen (10,50) en lemonshortbread met witte chocolade (6,25). De kazen zijn geitenkaas uit de Pyreneeën, roodschimmel uit de Vogezen en anderhalf jaar gerijpte harde kaas uit Oude Wetering en er komt dun gesneden, geroosterd rozijnenbrood van Menno bij, spot on! Het shortbread is kruimelige zandkoek met citroen en een bolletje appel-yoghurtijs, dat net iets te veel kristallen heeft, maar lekker fris is.

Het bevalt ons prima dat wat er geserveerd wordt bij Fijnkost uit eigen keuken komt. Nou ja, behalve het brood dan, maar het is een hels karwei om iedere dag zelf te bakken – en waarom zou je, als Menno het voor je doet. Ook zien we dat de chef echt weet hoe ie creatief een gerecht in elkaar moet zetten, alleen verdienen de details extra aandacht. Dan komt alles helemaal goed op het Van Limburg Stirumplein.

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.