Recensie

Recensie Muziek

Poëzie en spierballen in Van Pouckes Chopin

Laat het ‘Agitato’ (woelig) boven het slotdeel van Chopins Derde Pianosonate maar aan Nicolas van Poucke over. Ook de begrafenismars in de Tweede ademt in het begin een spookachtige kracht, alsof de herrezen dode zelf meeloopt. De pianist lijkt te willen afrekenen met het wijdverbreide misverstand dat Chopin een ziekelijk musicus met zijdezachte vingers was die vooral maanlichtmuziek schreef. En hij heeft een punt: beide pianosonates zijn meesterwerken van durf en macht.

Bovendien bewijst Van Poucke dat muzikale spierballen en poëzie bij Chopin prima kunnen samenvloeien. Want de gezondheid van de componist mocht dan wel te wensen overlaten, zijn muziek zelf kent een onverwoestbare hartenklop. De grillige Van Poucke brengt die sterke – soms zelfs demonische – kant van Chopin zowel virtuoos als gevoelvol naar boven. Alleen op vinyl, waar de klank dieper graaft dan digitale nullen en enen. En dat is te horen.