Recensie

Recensie Beeldende kunst

Expositie over de stad: met zijn allen samen of lekker apart?

Galerie In Garage Rotterdam vragen kunstenaars zich af hoe je de stad inclusief maakt. Of moet je juist, zoals in de jaren zeventig wel gebeurde, afzonderen in en stad met enkel gelijkgestemden?

Jaanus Samma, Sweaters
Jaanus Samma, Sweaters Foto Aad Hoogendoorn
    • Sandra Smets

‘I’m gay and I’m proud. Fuck all of you”. En met die woorden loopt Don Jackson gedesillusioneerd weg uit de film The Stonewall Nation van Sille Storihle. In het homofobe Amerika van rond 1970 had hij geprobeerd om een homostad te stichten, wat niet lukte.

Deze interessante maar veel te rommelige collagefilm draait in de tentoonstelling De stad, de stad in Garage Rotterdam. Het gaat over het leven in een stad die inclusief moet zijn, waar iedereen zich thuis moet kunnen voelen, met ruimte voor LHBT en queerness. Jacksons plan dateert uit een tijd dat nietgehoorde groepen zich wilden afzonderen door eigen steden of samenlevingsvormen te stichten – gays, vrouwen, zwarte Amerikanen.

Anno 2019 betekent het modewoord inclusiviteit een streven naar een omgekeerde beweging, maar dan moet in huidige steden wel het heersende perspectief (wit, man, hetero) worden opengebroken.

Sille Storihle, The Stonewall Nation Foto Aad Hoogendoorn

De stad, de stad benadert dat mooi door heden en verleden naast elkaar te zetten. Een tweede film, Flikker, van Arthur Bueno bestaat uit filmmateriaal van Rob de Vries over de gayscene in Amsterdam en Rotterdam in de jaren zeventig en tachtig, met een cabaretesk nichtenkoor en militante demonstraties „als bloemencorso’s zo leuk”. De film sluit aan bij Jacksons gay takeover die niet alleen ging over uit de kast komen, maar ook over het loskomen van slachtofferschap. Als de optimistische activisten in Flikker dan naar Marseille afreizen om daar de Franse masculiniteit te bevrijden, worden ze daar zo geparfumeerd en zingend ontvangen dat die masculiniteit allang bevrijd lijkt te zijn.

Arthur Bueno en Rob de Vries, Flikker Foto Aad Hoogendoorn

Naast zulke sterke historische verhalen vol collectiviteit verwatert het hedendaagse deel van de tentoonstelling. Weinig opmerkelijke interieurfoto’s kijken er uit op onder meer een sculptuur met foto’s van cruiseplekken erin, want why not, maar aan de andere kant, waarom ook wel.

Toch heeft de tentoonstelling wel degelijk ook echt sterke beelden, al zijn ze tezamen nog geen verhaal. Het ene gaat over stedelijke ruimte, het andere hint meer naar verlangens naar een nieuwe beeldtaal. Een diffuse tentoonstelling, al kun je daar tegenin brengen dat dit in elk geval haaks staat op de masculien uitziende rechtlijnigheid van de stad, die toch ook maar eens bevrijd moet worden.