Recensie

Recensie Theater

Clichés over botsende culturen in voorstelling over Leiden Bio Science Park

Locatietheater In ‘Welcome in my backyard’ richt PS|theater zich op de internationale werknemers van Leiden Bio Science Park. Jammer genoeg levert het een zeer oppervlakkige voorstelling op.

‘Welcome in my Backyard’ heeft de vorm van een audiorondleiding door Leiden Bio Science Park.
‘Welcome in my Backyard’ heeft de vorm van een audiorondleiding door Leiden Bio Science Park. Foto Lisette van Duivenbooden
    • Marijn Lems

Het Leidse PS|theater richt zich op de verhalen van hun thuisstad. In hun locatievoorstellingen proberen ze tot de kern van een bepaalde wijk door te dringen, door zich er wekenlang onder te dompelen, waarbij ze zich laten leiden door ontmoetingen met de bewoners. In de nieuwe voorstelling Welcome in my backyard pasten ze deze insteek toe op de internationale werknemers van het Leiden Bio Science Park, het grootste cluster van biotechnologiebedrijven in Nederland.

Helaas is het resultaat zowel op inhoudelijk als artistiek niveau een bijzonder zwakke toevoeging aan het oeuvre van het gezelschap. De voorstelling heeft de vorm van een wandeling door de wijk, waarbij de bezoeker via een koptelefoon de interviews met de werknemers te horen krijgt. Het probleem zit hem er met name in dat de makers geen enkele nieuwsgierigheid tonen naar het werk van hun gesprekspartners, maar alleen vragen stellen over hun integratie in de Nederlandse samenleving. Deze desinteresse in de aard van de plek waar we ons bevinden vertaalt zich ook naar de wandeling zelf: het is een ogenschijnlijk willekeurig rondje over het terrein waarbij bezoekers nooit een werkplek te zien krijgen.

Tot overmaat van ramp ontstijgt de voorstelling nooit het niveau van clichés: de pijn van het achterlaten van je thuisland, het gevangen zitten tussen twee culturen, de opvallende ‘directheid’ van Nederlanders. De makers slagen er nergens in nieuwe inzichten los te weken.

Door de geïnterviewden te reduceren tot hun status van expat verliezen de makers van PS|theater hun specifieke individualiteit uit het oog. De verklaring komt aan het einde: op ironische toon leggen de makers uit dat ze al die verhalen over dna veel te ingewikkeld vonden. Het is niet verrassend dat deze schaamteloos infantiele houding tot een pijnlijk oppervlakkige voorstelling heeft geleid.