Recensie

Recensie Theater

De opblaaspop als tiener-schrikbeeld

Holland Festival Een jaar lang werkte de Chileense regisseur Marco Layera met meiden van 13 tot 17 jaar. Het resultaat is een harde voorstelling, als een wanhoopskreet uit een misogyne maatschappij.

Paisajes para no colorear
Paisajes para no colorear Foto Jorge Sánchez

In een roze huisje stuiteren negen meiden rond. De muziek beukt, ze gooien hun armen in de lucht. Eén spuit slagroom in haar mond, de ander knuffelt een opblaaspop. Maar wat begint als een uitgelaten feest van een groep tieners, wordt al snel grimmig. Bewegingen worden agressiever, blikken woedend op het maniakale af.

Lees ook: Een indrukwekkend verhaal is niet genoeg

Dit soort razernij is de stuwende kracht in Paisajes para no colorear. Een jaar lang werkte de Chileense regisseur Marco Layera met een groep meiden van 13 tot 17 jaar. De tekst is gebaseerd op hun ervaringen en die van ruim honderd andere adolescenten. Het resultaat is een harde voorstelling, als een wanhoopskreet uit een misogyne maatschappij. In expliciete scènes spreken de actrices zich uit tegen het Chileense verbod op abortus, het onbestaande homohuwelijk en geweld tegen vrouwen.

Er zijn persoonlijke anekdotes en gruwelijke verhalen, bijvoorbeeld over de bevalling van een 10-jarig meisje. Deze vertellingen worden afgewisseld met kleurrijke acts over genderrollen, maatschappelijke verplichtingen en de steeds aanwezige dreiging van geweld.

Opblaaspop

De meiden worden heen en weer geslingerd tussen de vrijheid die zij zoeken en een benauwende christelijke cultuur. Het contrast met de oudere generaties komt heel letterlijk naar voren in een act waarbij de spelers zich, gehuld in bontjassen, presenteren als dames die hooghartig tegen abortus pleiten. Het sarcasme druipt er vanaf.

Een extra speler die de hele voorstelling meedoet, is een opblaasbare sekspop. Haar mond is bevroren in een verbaasde o. Ze krijgt kleren aan, danst mee. Het ziet er vrolijk uit, totdat één van de actrices vaststelt dat deze pop het formaat van een 12-jarig meisje heeft. Dit is het schrikbeeld waar de pubers tegen vechten: een willoos lustobject te zijn. In Paisajes para no colorear zijn zij radicaal het tegenovergestelde en knallen strijdlustig van de bühne.