Opinie

Neusje voor de goal

Wilfried de Jong

Twee seconden na het begin van de wedstrijd tegen Kameroen kreeg spits Vivianne Miedema een bal op haar bovenlijf. Ze zakte door haar knieën en ging versuft op het gras liggen. Twee verzorgers holden het veld in. Moest Nederland verder zonder haar spits?

Het viel allemaal mee. Miedema voelde aan haar borst, nam een slok uit een bidon en ging weer door met voetballen.

Zo op het eerste oog leek het spel aan haar voorbij te gaan. Misschien komt het door haar gezichtsuitdrukking. Laat ik een ouderwets woord van stal halen: pips. Miedema oogt altijd een beetje pips, ja. Vroeger moest zo’n kind – een bleekneusje – tijdens de zomervakantie in Zwitserland gezonde berglucht opsnuiven.

Met het knotje op haar hoofd oogt ze ook nog eens flets, zeker als je haar in de aanval ziet naast Shanice van de Sanden die extravert van beroep is.

Als Miedema zonder bal is en het spel ver van haar verwijderd, slentert ze ogenschijnlijk in zichzelf gekeerd over het veld, als een slungel die niet veel zin heeft veel uit te voeren. Haar schouders hangen naar voren, zo oogt ze kleiner dan de 1 meter 75 die ze meet. En extreem gespierd is ze ook niet.

Miedema doet zich niet voor als de stoere spits die de klus wel even komt klaren. Maar schijn bedriegt.

Twee keer scoorde ze tegen Kameroen.

Bij het eerste doelpunt sprintte ze weg van haar verdediger en kopte de lage voorzet al duikend in het doel. Het was meteen een van de mooiste doelpunten tot nu toe op het WK. In de tweede helft rondde ze een aanval koelbloedig af met een hard schot. Het was haar zestigste doelpunt voor het Nederlands elftal en ze werd daarmee topscorer aller tijden bij de vrouwen.

De euforie na dat tweede doelpunt was niet extreem bij Miedema. Haar koprol op het veld was zo behoedzaam uitgevoerd dat het de eerste in haar leven leek.

De landgenoten rond de pas 22-jarige spits speelden een matige wedstrijd tegen Kameroen. Slordig, twijfelend en sloom. Nederland deed mee aan een foutenfestival. Toen het niveau bedenkelijk werd, dacht ik aan Johan Cruijff die vanuit de voetbalhemel zijn landje toefluisterde: ‘Voetbal is een spel van fouten’.

Ja, zo kun je ook naar een matige wedstrijd kijken.

Miedema was een uitzondering; ze deed niet veel verkeerd. Ze hield de bal goed aan de voet, tikte hem snel door als het moest en stond met haar ‘neusje voor de goal’ op de juiste plek om te scoren.

Na het maken van de twee doelpunten bleef Miedema niet al te lang in de juichstand staan. Al snel werd de frons op het voorhoofd van dat bleke gezicht weer zichtbaar. Misschien is dat wat Vivianne Miedema zo bijzonder maakt: de ernst om goed te voetballen.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.