‘Aan Geert Mak begin ik vaak, maar ik haak altijd af’

Mediavreters In deze rubriek vertellen mensen wat ze kijken, lezen, luisteren en liken. Deze week Monique Majoor (63), begeleider van een leesclub.

Sinds haar pensioen begeleidt Monique Majoor (63) „een leesclub met allochtone vrouwen”. „Dat leek me vooraf niet per se interessant. Ik was bang dat het veel zou gaan over wat er vanavond gegeten werd en verder niet. Tot ik een keertje meeliep. Nu heb ik een eigen groepje met mensen uit de Filipijnen, Iran, Syrië, Turkije en India. We lezen literatuur die makkelijker is gemaakt, hertaald.

„We begonnen met Het meisje in de trein. De vrouwen hebben stiekem tussendoor de film gekeken, omdat het zó spannend was. Baantjer lazen we laatst. Er moet een beetje spanning in het boek zitten. Naast lezen, hebben we het over wat ons is opgevallen in het nieuws van de week. Ik probeer boeken en artikelen uit te zoeken die algemeen zijn. Zodat ze niet per ongeluk een snaar raken. Over de vluchtelingencrisis zal ik niet snel beginnen.

„Een leesclub is in principe oneindig. Iedereen komt elke maandag braaf opdagen. Eerst leek het me daarom niks. Mijn beeld was dat zo’n groep doorsukkelt. Maar daar zit juist de meerwaarde. Het is niet aan mij om de mensen naar hun achtergrond te vragen. Tijdens onze bijeenkomsten komt er zo nu en dan vanzelf een flard omhoog. Vaak vreselijke verhalen. Ik word ook met mezelf geconfronteerd, met mijn vooroordelen. Een traditioneel geklede vrouw vertelde me na een tijd dat ze kunstenaar was en haar man, voor hun vlucht, les gaf aan de universiteit. Ze waren op de zwarte lijst beland. Ik was verrast, omdat ik dat door haar voorkomen niet verwachtte. Daar schaamde ik me voor. Het houdt me scherp als ik mij omring met mensen die een ander leven hebben.”

„Ik lees graag over mensen. Biografieën kies ik het meest. Ik leer graag over de wereldgeschiedenis vanuit de optiek van één persoon of gezin. Het abstracte beeld van zo’n oorlog heb je. Maar, hoe was dat voor een gewoon mens? Nu lees ik de biografie van Sytze van der Zee over François van ’t Sant, de vertrouweling van Wilhelmina in de Tweede Wereldoorlog. De boekenreeks waar ik het meest van hou is Het Bureau van Voskuil. Al heet dat geen biografie, is het dat eigenlijk wel. Hoofdpersoon Maarten ís Voskuil. Hij heeft een hekel aan zijn werk en zijn vrouw is vreselijk. Veranderen ho maar. Hij berust in zijn tragische lot. Daar schrijft hij koeltjes ironisch over. Geweldig, en dat zeven boeken lang.

Door de dag luister ik bijna onafgebroken Radio 1. Ik hou niet van gebabbel, des te meer van discussie

„Mijn liefde voor lezen begon vroeg. Van mijn vader mocht ik wekelijks een nieuw boek kopen. Opgegroeid in Bussum, was ik een echt Goois meisje met het geld dat daarbij paste. Inmiddels lees ik digitaal. Kobo Plus is een soort Netflix voor boeken. Als ik ergens aan begin, mag ik van mezelf na honderd pagina’s afhaken. Op deze manier kan dat makkelijk. Aan het werk van Geert Mak begin ik vaak, maar ik haak altijd af. Raar, want iedereen vindt het goed. Mij pakt het niet. De Volkskrant lees ik ook alleen nog digitaal. Filmpjes en bewegend beeld voegen iets aan de beleving van nieuws toe. Ik ben een nieuwsvreter. Door de dag luister ik bijna onafgebroken Radio 1. Ik hou niet van gebabbel, des te meer van discussie. Politiek nieuws houdt me vooral bezig. Het spel van dealtjes sluiten fascineert me. Ik zou het nooit kunnen, mezelf verloochenen om later pas je recht te halen.”