Zo is de zaterdagavond van generatie Z

Uitgaan Op bezoek bij een poppodium in Rotterdam en een keet in Streefkerk.

Rotterdam, poppodium Annabelzaterdag 8 juni, tussen 18.50u. en 21.15u.
Rotterdam, poppodium Annabelzaterdag 8 juni, tussen 18.50u. en 21.15u. Foto Folkert Koelewijn

Zes uur ’s avonds. Joep Abrahamse (16) zit met zijn vriend Job Ketelaar (17) te wachten op de trappen voor poppodium Annabel in Rotterdam. Ze zijn fan van rapper Kevin, die vanavond een releaseparty geeft voor zijn album Vrij. Abrahamse kent Kevin, al van voordat hij bekend werd, zegt hij, omdat hij veel naar Nederlandse rappers luistert. Hij is ook al eens naar een optreden van rapper Boef geweest in Annabel, een van de weinige plekken in Rotterdam waar minderjarigen kunnen uitgaan.

Ook in Utrecht, waar ze wonen, is „alles” 18-plus, klaagt Ketelaar. Ze hebben wel huisfeesten, maar die worden regelmatig vroegtijdig afgebroken, zegt hij. „Standaardjongetjes” die „overal bij willen zijn” komen het feestje vaak verstoren als ze er via sociale media over hebben gehoord.

Half zeven. De groep wachtenden mag naar binnen. Tiziana Mulier (21) stopt haar jas in een kluisje, haar fannypack houdt ze om. Nadat ze haar krullen heeft losgeschud is ze er helemaal klaar voor. Kevin is „hard”, zegt ze. „Hij praat over real shit, over het leven in Rotterdam.” Zelf rapt ze ook over haar leven in Rotterdam, zegt ze. Over haar jeugd. Over moeilijke dingen. Over dat je moet blijven pushen en doorgaan. Trots: „Er is een filmpje van mij viral gegaan nadat Topnotch het op Instagram had gepost.”

Rotterdam, poppodium Annabelzaterdag 8 juni, tussen 18.50u. en 21.15u.
Foto’s Folkert Koelewijn

Anderhalf uur later laat Kevin nog steeds op zich wachten. De MC wil het ondertussen over ‘monnie’ hebben. Wie heeft er meer dan 50 euro op zak, vraagt hij. Er gaat één vinger omhoog. Niet die van de Rotterdamse Jason Parkes (13), die zijn ouders bij zich heeft. Hij is blij dat hij naar het optreden mag, maar het was „lauwer” geweest als hij en zijn vriend geen begeleiding hadden, geeft hij toe. „Ben ik niet lauw genoeg?” vraagt zijn moeder quasi-verontwaardigd, om vervolgens een yoyoyo-gebaar met haar vingers te maken. Ze krijgt er een dodelijke blik voor terug.

En dan eindelijk, om negen uur, springt Kevin in een groen trainingspak op het podium. Meisjes proberen oogcontact met hem te maken. Jongens zwiepen hun armen op en neer. De wereld is van jou vindt Parkes het mooiste nummer, zegt hij. „Vanwege de tekst”. De zaal zingt het refrein woord voor woord mee: „Blijf gefocust, werk hard, je bent opeens rijk / Je kan worden wat je wilt, man, ik zweer het je.”

Een keet in Streefkerk

Vanaf Rotterdam is het een half uurtje rijden naar De Tuchtige Pink, een keet tussen de weilanden van het christelijke dorpje Streefkerk. Gwendolyn Verboom (20) komt op haar werklaarzen aanlopen. De keet, een voormalig vakantiehuisje, staat op het terrein van haar ouders, die een melkveehouderij bestieren.

Ze giechelt als ze de naam van hun feesthok uitlegt. Een tuchtige pink is een kalf dat er klaar voor is om voor de eerste keer bevrucht te worden. De naam is een verzinsel van haar tweelingbroer Patrick.

De keet is gevuld met jongens op klompen en meisjes die hun best hebben gedaan op hun make-up. De vriendengroep van zeventien man kent elkaar vanaf de basisschool en heeft de keet zelf opgeknapt en ingericht, zeggen ze. Er staat een discolamp, er hangen kalenders met knappe boeren en boerinnen, op de muur een collage met foto’s van hun beruchte jaarlijkse kampeeruitje. Elke vrijdag- en zaterdagavond komen ze samen om „te praten en te lachen”. Aan versieren doen ze niet, zeggen ze. Alle meiden zijn al bezet.

Er klinkt rockmuziek van Mooi Wark en er worden flesjes Heineken gedronken. Maar ze zullen het vanavond niet al te gek maken, zegt Gwendolyn, die de Bob is en haar vriendinnen naar huis zal rijden.

Streefkerk
Foto Folkert Koelewijn
Streefkerk, keet De Tuchtige Pinkzaterdag 8 juni, tussen 22.55u. en 23.45u.
Streefkerk, keet De Tuchtige Pink, zaterdag 8 juni, tussen 22.55u. en 23.45u.
Foto’s Folkert Koelewijn

Morgenochtend moeten ze weer in de kerkbanken zitten voor de pinksterdienst. Het is sowieso niet de bedoeling dat mensen bezopen naar huis gaan, zegt ze. Eigenlijk zijn ze „hartstikke netjes”. Zelfs het plaatsnaambord van Streefkerk is niet echt gestolen. De overkoepelende gemeente Molenwaard ging die borden toch al vervangen. Waarom is De Tuchtige Pink dit jaar dan uitgeroepen tot ‘De beste keet in Nederland’?

„Wij hebben de lekkerste wijven!” roept Patrick, die niet hoeft te Bobben. En dan serieus: „De sfeer is altijd goed en we hebben een hele gemengde groep. Alle niveaus zitten hier, van lwoo tot gymnasium.”

Iedereen is welkom, vult Dianne Kanters (21) aan. Als een leeftijdsgenoot nieuw is in het dorp wordt-ie gelijk uitgenodigd, zegt ze. Al denkt ze dat iemand uit de stad zich niet zal vermaken in de keet. „De jongens zijn wel superboers. Er gaat altijd iets stuk.”

Toch lijkt het de hele avond goed te gaan. Als de jongens op de bar gaan roeien, houdt de plank waarop ze zitten het ternauwernood. Als ze luchtgitaar spelen op ‘oehoe, oehoe oehoerend hard’ stoten ze niks om. En als ze moeten plassen, doen ze dat netjes buiten bij de hooibalen.

Om één uur is het tijd voor een afsluitende groepsfoto. Iedereen moet erop staan, vinden de meiden van de groep. Pas als de laatste jongen op de bank is gecommandeerd, klinkt er glasgerinkel. Raam kapot.